Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2016

Η ΑΡΧΗ ΕΓΙΝΕ! ΤΟ ΙΣΛΑΜ ΕΠΕΚΤΕΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!!

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ


Η ΙΣΛΑΜΟΠΟΙHΣΗ … ΑΡΧΙΣΕ! 

ΑΡΧΙΣΕ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ!
____________Στο χθεσινό σημείωμά μας αναφερθήκαμε στην μετακίνηση ενός Προσκυνηταρίου με την εικόνα του Σωτήρος ημών Χριστού από την Κεντρική είσοδο της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. στον 4ο όροφο του κτιρίου και ευθαρσώς διατυπώσαμε τήν άποψη, ότι η Ισλαμοποίηση της Ελλάδος άρχισε ήδη από την Θεολογική Σχολή της Θεσσαλονίκης.
_______Σήμερα σαν συνέχεια των σκέψεων και ανησυχιών μας σας παραθέτουμε μια σημαντική αλληλογραφία.  Τόσον κάποιοι Απόφοιτοι της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, όσον καί ο Γεν. Γραμματεύς της Πανελληνίου Ενώσεως  Θεολόγων κ. Τσαγκάρης γράφουν και διαμαρτύρονται για την ανίερη αυτή μετατόπιση θρησκευτικών Συμβόλων. Τό θέμα δεν είναι τόσον απλό!  Τις ανησυχίες μας εθέσαμε υπό την κρίσιν της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου. 
Αίγιον, 16 Φεβρουαρίου 2016 
+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ 

*******************
 

Ο κ. Κωνσταντίνου Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) και το προσκυνητάριο με την εικόνα του Χριστού.


    Κάποιοι απόφοιτοι της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, με αφορμή την απομάκρυνση του προσκυνηταρίου με την εικόνα του Χριστού από την είσοδο της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, απευθυνθήκαμε στον Ομότιμο Καθηγητή και Προκοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ κ. Ιωάννη Β. Κογκούλη έργο του οποίου, εκτός των άλλων, ήταν και το εν λόγω προσκυνητάριο, και ζητήσαμε να μας σχολιάσει το γεγονός.
Ο Καθηγητής, εξέφρασε τη θλίψη του για τη συμπεριφορά του κ. Κωνσταντίνου και για την κατάσταση γενικότερα, η οποία ξεκίνησε αμέσως μετά την αφυπηρέτησή του (1/9/2015). Ένα χρόνο που ήταν Κοσμήτορας και ο Καθηγητής εν ενεργεία, ο κ. Κωνσταντίνου απέφυγε να προβεί σε ενέργειες που θα προκαλούσαν και θα συναντούσαν την αντίδραση του κ.Καθηγητή.
Συγκεκριμένα ο κ. Καθηγητής αναφέρθηκε στο γεγονός της καταψήφισης της ομοτιμοποίησής του από τον κ. Κωνσταντίνου, νυν κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής, και του φερόμενου συνθήματος/ στόχου, της "Αποκογκουλοποίησης" της Σχολής. Ο κ. Ιωάννης Β. Κογκούλης μας προέτρεψε να επιβεβαιώσουμε όσα μας κατέθεσε στη συνέχεια, διαβάζοντας τα σχετικά κείμενα από το βιβλίο του «διακονώντας ως Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Πεπραγμένα Κοσμητείας 2006-2010».
Συγκεκριμένα, ο κ. Ιωάννης Β. Κογκούλης ανέλαβε ο ίδιος την Κοσμητεία της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ το 2006. Στη διετία 2005-2007, Πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, ήταν ο κ. Κωνσταντίνου. Η τοποθέτηση του εικονοστασίου έγινε το 2007 και ήταν συνδεδεμένη με την πρώτη φάση της ανακατασκευής της αίθουσας συνεδριάσεων και του γραφείου του Κοσμήτορα.  Φυσικά, αποτελεί μέγιστη έκπληξη το γεγονός ότι ο κ. Κωνσταντίνου, ως Πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας και επομένως μέλος της Κοσμητείας, της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, δεν εξέφρασε αντίρρηση για την κατασκευή και την τοποθέτηση του προσκυνηταρίου (!), όπως και για το όλο έργο της ανακαίνισης του κτιρίου της Θεολογικής Σχολής που τότε πραγματοποιείτο.
 Αν είχε τότε κάποιο πρόβλημα, ιδιαίτερα για το προσκυνητάριο, ως Πρόεδρος Τμήματος και μέλος της Κοσμητείας, όφειλε να εγκαλέσει τον Κοσμήτορα ότι αυθαιρετεί! Αντίθετα, τότε φαινόταν να θαυμάζει το γεγονός, ότι η Θεολογική Σχολή ανακαινίστηκε στο μεγαλύτερο μέρος της.
Σε ό,τι αφορά στο προσκυνητάριο με την εικόνα του Χριστού, ο κ. Καθηγητής είπε τα ακόλουθα. Επί Κοσμητείας του Καθηγητή κ. Μιχαήλ Τρίτου, ο Πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας, πιθανόν ακολουθώντας τις ιδέες όσων αγωνίζονται με απολυταρχικό τρόπο να κατεβάσουν από τα δημόσια κτίρια (σχολεία, δικαστήρια, κ.λπ), τις εικόνες του Χριστού, ζήτησε να μεταφερθεί το εικονοστάσι του Χριστού στον "φυσικό του χώρο", στο παρεκκλήσι της Σχολής. Τότε η Κοσμητεία, μετά από συνεδρίαση και με ψήφους έναν (1) υπέρ και τέσσερις (4) κατά, αποφάσισε να παραμείνει το προσκυνητάριο εκεί όπου είχε τοποθετηθεί από τον Καθηγητή κ. Ιωάννη Β. Κογκούλη.
Για το γεγονός ο Καθηγητής, κ. Ιωάννης Β. Κογκούλης, αναφέρει στις σελίδες 56-57 του βιβλίου του «διακονώντας ως Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Πεπραγμένα Κοσμητείας 2006-2010» τα ακόλουθα:
 «Στα πλαίσια του γενικότερου ευπρεπισμού της Θεολογικής μας Σχολής και του καλλωπισμού των αιθουσών και των τοίχων, έξω από το Γραφείο της Κοσμητείας και την αίθουσα Συνεδριάσεων τοποθετήθηκε καλαίσθητο προσκυνητάριο με την εικόνα του ένθρονου Χριστού. Έτσι, ο αύλειος χώρος του πρώτου ορόφου ανεδείχθη περισσότερο και όποιος εισέρχεται από τη βόρεια είσοδο του κτιρίου αντιλαμβάνεται αμέσως την ιερότητα του Ανώτατου αυτού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος. Ότι δηλαδή  εκτός από χώρος διδασκαλίας και έρευνας στο επιστητόν της θεολογίας, είναι και κέντρο άσκησης στην εν Χριστώ ελευθερία και αγάπη. Ο Χριστός είναι το φως των ανθρώπων, η οδός, η αλήθεια και η ζωή. Γι' αυτό και η κατάρτιση ενός θεολόγου ολοκληρώνεται όταν διαπνέεται από τις αξίες του Ευαγγελίου τις προϋποθέσεις της εν Χριστώ ζωής. Είναι πάντως πολύ ευχάριστο το γεγονός ότι οι φοιτητές μας δέχθηκαν με χαρά αυτή την προσθήκη. Πολλοί μάλιστα ευρισκόμενοι στο σημείο αυτό κάνουν με ευλάβεια το σταυρό τους, ασπάζονται το Χριστό και αρχίζουν τα μαθήματά τους μ' αυτή την ευλογία και δύναμη».
Σε ό,τι αφορά στο επιχείρημα του κ.Κωνσταντίνου ότι δηλαδή η τοποθέτηση της εικόνας του Χριστού έξω από το παρεκκλήσιο, το οποίο βρίσκεται στον 4ο όροφο του κτιρίου, έγινε για να γίνει αυτό πιο "ευδιάκριτο", ο Καθηγητής κ. Ιωάννης. Κογκούλης παραπέμπει και πάλι στο ως άνω βιβλίο του, όπου στη σελίδα 201, είναι καταχωρισμένη φωτογραφία, στην οποία εμφανίζεται η είσοδος του παρεκκλησίου, με σχετική επιγραφή και με σήμαντρο, όπως τα είχε διαρρυθμίσει ο κ. Καθηγητής, οπότε το επιχείρημα του κ. Κωνσταντίνου είναι σαθρό. Κάτι που θα έπρεπε να είχε λάβει υπόψη του ο κ. Κωνσταντίνου είναι η συγκυρία της απομάκρυνσης του προσκυνηταρίου με την εικόνα του Χριστού και της ταυτόχρονης προσπάθειας εισαγωγής του Προγράμματος Μουσουλμανικών Σπουδών στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ. Ίσως ο κ. Κωνσταντίνου έπρεπε να είχε προβληματιστεί για τους δικαιολογημένους συνειρμούς μιας τέτοιας σύμπτωσης, αν βέβαια δεν είχε τέτοιες βαθύτερες προθέσεις, δηλαδή να μην προκαλεί τους μουσουλμάνους που θα φοιτούν στη Θεολογική Σχολή.
Δυσάρεστους συνειρμούς προκαλεί και το επιχείρημα του κ. Κωνσταντίνου για την απομάκρυνση της εικόνας του Χριστού και την τοποθέτησή της εκεί που είναι ο "φυσικός της χώρος", ο ναός. Ο κ. Κωνσταντίνου χρησιμοποιεί το ίδιο επιχείρημα με τους πολεμίους της Ορθόδοξης Καθολικής Εκκλησίας μας, στην αγκαλιά της οποίας σώθηκε το Γένος μας από τον εκμουσουλμανισμό.
          Οι σύγχρονοι πολέμιοι της Εκκλησίας μας, αγωνίζονται να απομακρυνθούν τα εκκλησιαστικά σύμβολα από τους δημόσιους χώρους, δηλαδή, οι εικόνες του Χριστού, από τα σχολεία, τα δικαστήρια, τα νοσοκομεία κ.λπ. με το αιτιολογικό ότι αυτές οι εικόνες πρέπει να τοποθετηθούν στο "φυσικό τους χώρο", που είναι οι ναοί. Εκτός της απομάκρυνσης του προσκυνηταρίου, ο κ. Κωνσταντίνου προχώρησε και στην απομάκρυνση των μαρμάρινων πλακών με τα ονόματα των Κοσμητόρων και των Προέδρων, με τη δικαιολογία ότι αυτές κινδύνευαν σε περίπτωση σεισμού να καταπλακώσουν τους περαστικούς.
Ο Ομότιμος Καθηγητής και Προκοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, κ. Ιωάννης Β. Κογκούλης, παρατήρησε ότι είχε δοθεί ιδιαίτερη σημασία και πρόβλεψη για κάτι τέτοιο. Μάλιστα, σημείωσε ότι παρόμοια έργα έχουν γίνει με δική του επιμέλεια και στο χωριό του, στη Λάϊστα Ιωαννίνων(βλ.ιστοσελίδα: laista1.wordpress.com). Σε όλες τις περιπτώσεις γίνεται πάντα ο απαιτούμενος έλεγχος, ώστε να μην υπάρξει κανείς κίνδυνος.
Yς προς την ενόχληση που προξενεί στον κ. Κωνσταντίνου το πορφυρό χρώμα, ο κ.Ιωάννης Β. Κογκούλης μας είπε ότι το πορφυρούν είναι το χρώμα της Εκκλησίας μας, εικονίζει το αίμα του Χριστού που θυσιάστηκε υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας, το προσκυνητάρι του οποίου αποκαθήλωσε, εικονίζει επίσης, «των εν όλω τω κόσμω Μαρτύρων» με το οποίο σύμφωνα με το Απολυτίκιον των Αγίων Πάντων, είναι στολισμένη η Εκκλησία μας.
Εκτός των παραπάνω, ο κ. Κωνσταντίνου προχώρησε και σε άλλες ενέργειες, τι οποίες ο Ομότιμος Καθηγητής κ. Ιωάννης Β. Κογκούλης ανέφερε διεξοδικά σε γραπτή του επιστολή προς το Τμήμα Θεολογίας, η οποία θα δημοσιευτεί στο περιοδικό Κοινωνία της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων. Επίσης, σύμφωνα με όσα ανέφερε ο Καθηγητής, ο κ. Κωνσταντίνου έβγαλε από το γραφείο της Κοσμητείας τη φωτογραφία του Οικουμενικού Πατριάρχη, κ.κ. Βαρθολομαίου, παρά το γεγονός ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης τον είχε τιμήσει με ανώτατο οφίκιο. Την ίδια τύχη είχε και η φωτογραφία του επιχωρίου Μητροπολίτη και η ελληνική και ρωμαίικη σημαία(βυζαντινή). Είναι οι συγκυρίες τέτοιες που, για άλλη μια φορά, δημιουργούν υπόνοιες για σκόπιμες ενέργειες που προσπαθούν να προλάβουν τυχόν δυσαρέσκεια των αραβόφωνων χορηγών του Προγράμματος Μουσουλμανικών Σπουδών.
Έτσι, ένα γραφείο με σύμβολα που έδειχναν μέχρι σήμερα την ταυτότητα του χώρου, απογυμνώνεται και μετατρέπεται σε εντευκτήριο για προσκλήσεις χορηγών που ζητούν να μετατρέψουν τη Θεολογική Σχολή σε πολυθρησκειακή συνεύρεση με ποικίλα συμφέροντα.
Επίσης, ο κ. Κωνσταντίνου, στο πλαίσιο της υλοποίησης του σχεδίου του, της «Αποκογκουλοποίησης», δηλαδή, της Θεολογικής Σχολής, αποκαθήλωσε από τους διαδρόμους των γραφείων των Καθηγητών τα κάδρα με φωτογραφίες μοναστηριών του Αγίου Όρους και των Μετεώρων. Φαντάζεται κανείς να περνούν από τα γραφεία των Καθηγητών της Θεολογικής Σχολής οι μουσουλμάνοι Καθηγητές και να βλέπουν κάδρα με φωτογραφίες μοναστηριών; Εξάλλου, μπορεί σε κάποια από αυτά τα γραφεία να εγκατασταθούν και οι ίδιοι οι Μουσουλμάνοι Καθηγητές.
Τέλος, ο κ. Ιωάννης Β. Κογκούλης αναφέρθηκε στον Πρόεδρο του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, Καθηγητή κ. Παναγιώτη Σκαλτσή. Μνημόνευσε τη συνεργασία που είχε μαζί του από  το 1989.
Τότε ο κ. Σκαλτσής, ως Επιστημονικός Συνεργάτης ξεκίνησε μαζί του και με τον Καθηγητή κ. Χ. Οικονόμου, την έκδοση της σειράς «Θεία Λατρεία και Παιδεία». Από τότε, όπως καταθέτει ο κ. Ιωάννης Β. Κογκούλης, ήταν συνέχεια δίπλα του και συμπαραστάτης του σε όλη την ακαδημαϊκή του πορεία.
 Μάλιστα, ήταν και ο πρόεδρος του εκλεκτορικού σώματος που εξέλεξε τον κ. Σκαλτσή στη βαθμίδα του πρωτοβάθμιου Καθηγητή. Όμως δυστυχώς, ο κ. Σκαλτσής, τόσον τον ίδιο τον Καθηγητή, όσο και κάποιους άλλους που όλα αυτά τα χρόνια ήταν δίπλα του, όπως λχ η περίπτωση Καθηγήτριας η οποία τον πήρε από το χέρι και τον υποχρέωσε να υποβάλλει αίτηση για να εξελιχθεί σε πρωτοβάθμιο Καθηγητή, ως Πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, τους έβαλε στο περιθώριο.
          Σε αυτό το σημείο ο κ. Ιωάννης Β. Κογκούλης εξέφρασε τη θλίψη και τη δυσαρέσκειά του για την αθέτηση της υπόσχεσης του κ. Σκαλτσή σχετικά με την παραμονή του προσκυνηταρίου με την εικόνα του Χριστού στην είσοδο της Σχολής. Ο κ. Ιωάννης Β. Κογκούλης θεωρεί ότι το επιχείρημα του κ. Σκαλτσή πως ενεργεί στο πλαίσιο του πνεύματος της καταλλαγής δεν πείθουν κανέναν. Τελειώνοντας ο κ. Καθηγητής μας είπε ότι κάποια στιγμή η ιστορία θα μας κρίνει όλους μας.

Απόφοιτοι
της Θεολογικής Σχολής
του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης



*************


Ο Κοσμήτορας και η «εικόνα» του

Του κ. Παναγιώτη Τσαγκάρη
Γενικού Γραμματέα της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων

Η ιστοσελίδα Romfea.gr έφερε στη δημοσιότητα μία πρωτοφανή κίνηση στα χρονικά λειτουργίας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ. Η είδηση ανέφερε ότι ο Κοσμήτορας της Σχολής κ. Μιλτιάδης Κωνσταντίνου, απομάκρυνε το προσκυνητάρι με την εικόνα του Ιησού Χριστού από την είσοδο του Πανεπιστημίου και το τοποθέτησε στον 4ο όροφο, έξω από το παρεκκλήσι της Σχολής.
Στο δημοσίευμα αυτό απάντησε ο κ. Κοσμήτορας υποστηρίζοντας, μεταξύ άλλων, πως «το προσκυνητάρι μεταφέρθηκε στον φυσικό του χώρο, δηλαδή έξω από το παρεκκλήσι της Σχολής, προσδίδοντας ιεροπρέπεια και καθιστώντας ευδιάκριτη την είσοδο του παρεκκλησίου», καθώς επίσης, πως «οι όποιες παρεμβάσεις έγιναν, έχουν σκοπό την αποκατάσταση ζημιών και τον ευπρεπισμό της Σχολής», ενώ υπογραμμίζει πως όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με τη σχεδιαζόμενη λειτουργία της κατεύθυνσης Ισλαμικών Σπουδών στο Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ.
Ας μου επιτραπούν δύο παρατηρήσεις στα λεγόμενα του κ. Κοσμήτορα και μία πρόταση.
1. Προβληματίζει έντονα το γεγονός ότι, η επιχειρηματολογία αλλά ακόμη και η φρασεολογία που χρησιμοποιεί ο κ. Μ. Κωνσταντίνου για την απομάκρυνση της εικόνας του Χριστού από την είσοδο της Θεολογικής Σχολής, είναι οι ίδιες ακριβώς που χρησιμοποιούν και οι άθεοι και οι κάθε λογής χριστιανομάχοι και εικονομάχοι για την απομάκρυνση των εικόνων από τα σχολεία, τα δικαστήρια και γενικά, τα δημόσια κτίρια. Όλοι αυτοί, κατά περίεργο τρόπο, υποστηρίζουν την ταυτόσημη θέση ότι, ο φυσικός χώρος των θρησκευτικών συμβόλων και των λατρευτικών αντικειμένων, είναι μόνον ο χώρος της εκκλησίας.
2. Εκπλήσσει δυσάρεστα η αναφορά του κ. Κοσμήτορα σε «ευπρεπισμό της Σχολής», ο οποίος πραγματοποιείται, μεταξύ των άλλων, και με την μετακίνηση της εικόνας του Χριστού! Δεν μπορεί να διανοηθεί κανείς ότι Κοσμήτορας Θεολογικής Σχολής που, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, είναι κοντά στην Εκκλησία και την διακονεί διαρκώς, θεωρεί παράλληλα πως, λόγω ευπρεπισμού, η εικόνα του Χριστού δεν αρμόζει να βρίσκεται σε περίοπτη θέση, σε χώρο της Θεολογικής Σχολής. Διότι, τότε, κατά την ταπεινή μας γνώμη, δεν θα επρόκειτο για ευπρεπισμό της Θεολογικής Σχολής, αλλά για τη μεγαλύτερη απρέπεια και ταυτόχρονα μια ασυγχώρητη βλασφημία προς το πρόσωπο του ίδιου του Χριστού και προς την Εκκλησία Του και, μάλιστα, από έναν άνθρωπο που εκ των πραγμάτων έχει ταχθεί να υπηρετεί την υψηλή επιστήμη της Θεολογίας.
Οι παραπάνω δύο παρατηρήσεις ωθούν στη διατύπωση μίας πρότασης.
Επειδή πολλές φορές οι πράξεις, πέρα των πραγματικών αιτίων που τις επιβάλλουν, δημιουργούν ανεπιθύμητους συνειρμούς και παράγουν δυσάρεστους συμβολισμούς, καλό θα ήταν, εν προκειμένω, ο κ. Κοσμήτορας  να επανεξετάσει την απόφασή του, επαναφέροντας το προσκυνητάρι του Χριστού στη προτεραία θέση του και τοποθετώντας, αφού το επιθυμεί, ένα άλλο προσκυνητάρι έξω από το παρεκκλήσι της Σχολής που βρίσκεται στον 4ο  όροφο του κτιρίου. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο έμπρακτα θα αποδείξει τη μεταμέλειά του για την ανώφελη αναστάτωση που προκάλεσε με την άστοχη κίνηση της απομάκρυνσης της εικόνας του Χριστού. Σε διαφορετική περίπτωση, θα λέγαμε, ότι η παραίτηση πάντα κρύβει μέσα της και μια αξιοπρέπεια, ιδιαίτερα όταν γίνεται εκούσια και με ευπρέπεια.