Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

ΑΠΑΝΤΩ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΟΨΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΖΙΜΠΑΜΠΟΥΕ


ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΕ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ......

«Ο μεγαλύτερος υπερόπτης και η φωνή της δικτατορίας.....»

 Σεβασμιώτατε,
      _________Τα παραπάνω λόγια είναι δικά Σας και αναφέρονται στο ταπεινό πρόσωπό μου. Σας έδωσα μια ειρηνική απάντηση, αλλά Σείς δεν «επήρατε χαμπάρι»! Επανέρχομαι, λοιπόν, σήμερα με ένα πιό αυστηρό τρόπο. Και εκ προοιμίου Σας παρακαλώ: αποφεύγετε να γράφετε κείμενα, διότι εκθέτετε τον εαυτό Σας.
_______Με πόνο ψυχής ανέγνωσα το παρακάτω νεώτερο κείμενο, το οποίο φέρει το όνομά Σας. Και Σας ερωτώ: Εάν Σεις έχετε το δικαίωμα - και ασφαλώς το έχετε- να εκφράζετε ελευθέρως τη γνώμη Σας, γιατί άραγε και όλοι εμείς οι άλλοι να μη έχουμε αυτό το δικαίωμα; Γιατί δεν ασχολείσθε με την ανατροπή των απόψεών μας, προσάγοντας τα ιδικά Σας πειστικά επιχειρήματα; Δυστυχώς, αντί να ασχολείσθε με την ανασκευή των απόψεων των άλλων, γίνεσθε κριτής και κατήγορός των! Δίκαιο, συγχρόνως δε και χριστιανικό, θα ήταν να ασχολείσθε με την ανατροπή των θέσεων των άλλων προσώπων και με τα ατράνταχτα επιχειρήματά Σας να τους κάνετε  «κουρέλι»!
_________Αλλά δεν είναι δίκαιο να προβαίνετε σε χαρακτηρισμούς και να αποφαίνεσθε  «ex cathedra», δηλ. ως να είσθε Υμείς ο Κριτής της Οικουμένης! Ποία είναι άραγε τα υπεροχικά προσόντα Σας, ένεκα των οποίων  αυτοδιορίζεσθε Κριτής των πάντων; Μόνον Σεις άραγε κατέχετε και εκφράζετε την αλήθεια; Μπορείτε να μας το αποδείξετε; Ή μήπως διακατέχεσθε από ένα εωσφορικό εγωϊσμό και –δυστυχώς- δεν το αντιλαμβάνεσθε;  Θέλετε αποδείξεις; Ιδού λοιπόν στη συνέχεια θα παρακολουθώ τις θέσεις Σας και θα Σας δίδω κάποια απάντηση:
  •       «Όσοι κακολογούν την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο μας θυμίζουν τους Φαρισαίους», γράφετε στο κείμενό Σας. Μπορείτε βεβαίως να αναιρέσετε θέσεις  όσων κακοκολογούν  τη Σύνοδο της Κρήτης, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΣΑΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΤΕ ΕΙΤΕ ΩΣ ΑΓΙΟΥΣ, ΕΙΤΕ ΩΣ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥΣ! Ποιος Σας έδωσε αυτό το δικαίωμα; 
  •        «Αυτή είναι δυστυχώς η συμπεριφορά των καιροσκόπων», γράφετε επίσης! Σας ερωτώ με πολλήν παρρησίαν: ΜΗΠΩΣ ΕΞ ΙΔΙΩΝ ΚΡΙΝΕΤΕ ΤΑ ΑΛΛΟΤΡΙΑ;
  •     «Μερικές φορές όμως τον δρόμο των τιμίων ανθρώπων τον ναρκοθετούν οι κάθε είδους Φαρισαίοι», γράφετε παρακάτω στο κείμενό Σας! ΑΛΗΘΕΙΑ, ΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΝΗΚΕΤΕ; ΣΤΟΥΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ; ή ΣΤΟΥΣ ΣΤΑΥΡΩΤΕΣ ΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΣΑΣ;
  •       «Είναι πράγματι μεγάλη ειρωνεία όταν αυτοί που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν θεσμούς και αξίες να είναι οι καταστροφείς της ηθικής τάξεως και της υπακοής στην Εκκλησία». Αυτά είναι τα λόγια Σας. Τι ωραία, που μας τα λέτε, άγιε Αδελφέ! ΘΑΥΜΑΖΩ, ΛΟΙΠΟΝ, ΥΜΑΣ, ΤΟΥΣ ΣΩΤΗΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ! ΕΥΓΕ! ΕΥΓΕ! ΕΥΓΕ!                 
  •      «Η ειρωνεία πάλι, που χρησιμοποιούν οι κάθε είδους Φαρισαίοι, είναι ένας ακόμη τρόπος για να εκμηδενίσουν την αλήθεια και τους ανθρώπους που αγωνίζονται γι’ αυτή». Τι ωραία, που μας τα λέτε!  ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΟΠΩΣ ΥΜΕΙΣ, ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΕ! Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΟΤΑΝ ΕΧΕΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΣ ΩΣ ΥΜΕΙΣ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΑ ΦΟΒΗΘΕΙ ΤΙΠΟΤΕ!
  •   «Αδίστακτοι συκοφάντες, όπως οι Φαρισαίοι, υπάρχουν και στην εποχή μας, ανάμεσά μας, όπως όσοι αντιδρούν και αντιμάχονται την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο». Δικά Σας και τα λόγια αυτά! Τι ωραία, που τα γράφετε! Αλλά, εάν θέλετε να γίνετε πιστευτός, Σεβασμιώτατε Αδελφέ, οφείλετε να υποδείξετε -και μάλιστα με αδιάσειστα επιχειρήματα-  την συκοφαντία, τα συκοφαντικά λόγια και τους συκοφάντες, όσους δηλ. αντιδρούν και αντιμάχονται την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο.  Εάν δεν το πράξετε, τότε αποδεικνύεται, ότι είσθε, λυπούμαι που το  γράφω,  ένα φαιδρό εκκλησιαστικό πρόσωπο χωρίς εντιμότητα, χωρίς σεβασμό στον άλλο, στον όποιο άλλο, χωρίς περιεχόμενο στα λόγια Σας.  ¨Ενας φθηνός κριτής, χωρίς αποδείξεις, χωρίς τεκμήρια, χωρίς ένα σοβαρό θεολογικό λόγο! Ένας ευτελής κριτής των άλλων, χωρίς αυτογνωσία και χωρίς ένα πειστικό λόγο. Θα το επαναλάβω για μια ακόμη φορά: Αδελφέ μου, μήπως διακατέχεσθε από ένα εωσφορικό εγωϊσμό και –δυστυχώς- δεν το αντιλαμβάνεσθε; Αδελφικώς Σας συμβουλεύω: να εύρετε ένα καλό πνευματικό καθρέπτη και να καθρεπτίσετε τη σκέψη Σας και την ψυχή Σας!
  •  Σας παραπέμπω στα λόγια του Κυρίου μας: Σεβασμιώτατε
     «γιατί βλέπεις την αγκίδα, που είναι εις το μάτι του αδελφού σου, ενώ το δοκάρι που είναι εις το μάτι σου, δεν το παρατηρείς; ….Υποκριτά, βγάλε πρώτα από το δικό σου μάτι το δοκάρι, και τότε θα ιδείς καθαρά για να βγάλεις την αγκίδα από το μάτι του αδελφού σου» (βλ. Ματθ. 7, 3-6). 
  •   Αδελφέ, επισφραγίζω τις πικρές αυτές γραμμές με τα τελευταία λόγια Σας στο άρθρο Σας: «Στο τέλος όμως της ημέρας όλοι οι Φαρισαίοι, και οι παλαιότεροι και οι σύγχρονοι έχουν ημερομηνία λήξεως, όπως τις παλιές κονσέρβες που τις πετάμε στα σκουπίδια»!
  • Εύγε! Μπράβο  Σας! Δεν είναι υπεροπτικά τά λόγια Σας μόνο! Δυστυχώς υπεροπτική είναι και η φυσιογνωμία Σας! Φυσιογνωμικά ακόμη και η  παρακάτω δημοσιευομένη φωτογραφία Σας καταδεικνύει ένα υπερόπτη άνθρωπο! Ζητώ συγγνώμην, αλλά πρέπει να ορθοτομούμε το λόγο της αληθείας!
  •      Λοιπόν «στώμεν καλώς»!
_________Τέλος, έτσι μήπως και συνετισθείτε, παρακάτω αναδημοσιεύω μια παλαιότερη επιστολή μου προς την αναδελφικότητά Σας! Και εδώ τώρα πλέον θέτω τελεία και παύλα. Τέλος οι αντιμαχίες! Ο Θεός ας συγχωρήσει εμέ πρώτον, έπειτα δε και Υμάς. ΑΜΗΝ!

 Αίγιον, 22 Μαϊου 2017
+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

  ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΙΑ ΠΑΛΗΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΟΥ

  Προς τον Σεβασμιώτατον  και Ανάξιο-αγάπητον,

πλην όμως εν Χριστώ Αγαπητόν Αδελφόν μας ,
τον Μητροπολίτην Ζιμπάμπουε κ.κ. Σεραφείμ,


Καλάβρυτα, 06.08.2015


Σεβασμιώτατε εν Χριστώ Αδελφέ,

          Μεγάλη μου η τιμή να ασχοληθήτε με την αμαρτωλότητά μου και να γράψετε απαντητικώς ένα κείμενο αποτελούμενο από επτά (7) σελίδες, μόνο και μόνο διά να με στολίσετε με πολλά κοσμητικά επίθετα, όπως  «ασεβέστατο», «εκφραστή της λευκής ενοχής»  «συκοφάντη Επίσκοπο», «αθεόφοβο Επίσκοπο», «ψυχολογικά ασθενή» και άλλα κοσμητικά επίθετα! Ομιλείτε επίσης διά «το μίσος, και την κακία και την χολή» της αθλίας ψυχής μου!  
Το κορυφαίο απόφθεγμά Σας περί της αθλιότητός μου, το παραθέτετε εις την αρχήν της μακροσκελούς κατ’ εμού αναφοράς Σας: «Κάποτε, λένε, ο πληθωρικός και Λεβέντης μακαριστός Προκαθήμενος ......Σεραφείμ δεν άντεξε τον άγιο Καλαβρύτων και του είπε με θυμό “δεν ξέρω ποιος γεννήθηκε πρώτος: ο διάβολος ή εσύ!“». Βεβαίως αυτό είναι αποκύημα της αρρωστημένης φαντασίας Σας!  Διότι ουδέποτε ελέχθη από  τον Μακαριστόν Ευεργέτην μου, τον Αρχιεπίσκοπον Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρόν Σεραφείμ, τον Οποίον υπηρέτησα πιστώς, πιστότατα!
Δι’ όλα αυτά, λοιπόν, Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδίας μου! Φαντάζομαι, ότι η αγαπώσα (;) επισκοπική καρδία Σας πόσα δάκρυα θα έχει χύσει διά να με φωτίση ο Πανάγαθος Θεός, διά να μου δώση μετάνοιαν  και διά να συγχωρήση  τις τόσες αμαρτίες και αθλιότητες της αμαρτωλής μου ψυχής!!!!!!!!

Εάν θα ηδυνάμην να καταλήξω εις ένα συμπέρασμα, κρίνοντας  το μακροσκελέστατο άρθρο Σας, θα έλεγα, ότι δεν έχω αναγνώσει μέχρι σήμερα το τόσο «βαθυστόχαστο» (;) (!) άρθρο γεμάτο από  «αμπελοσοφίες», «αλλοιώσεις», «στρεβλώσεις» κλπ! Παρακάμπτετε την ουσία του υφ΄ ημών θιγόμενου ηθικής φύσεως προβλήματος και παρεμβάλλετε τόσα και τόσα άσχετα ζητήματα, μόνο και μόνο για να εξωτερικεύσετε τα αφιλάδελφα προς με αισθήματα και συναισθήματά Σας. 
Το πρόβλημα, το οποίον η αναξιότης μου έθεσε ήταν αμιγώς πνευματικής φύσεως, Μπορούμε να μεταδώσουμε τα Άχραντα Μυστήρια σε ένα Δημόσιο Πρόσωπο, το οποίο προβάλλει τον εαυτό του ως Σοδομίτη, προωθεί επισήμως την Ομοφυλοφιλία και διοργανώνει παρελάσεις Ομοφυλοφίλων; Εάν έχει δηλώσει μεταμέλειαν, ΝΑΙ! Εάν όμως παραμένει αμετανόητος και εμμένει προκλητικά εις την αρρωστημένη  ομοφυλοφιλική θεωρία του, τότε ΟΧΙ! Αναμφιβόλως ΟΧΙ!
Επομένως το  μόνο, που μας έχετε βοηθήσει νά κατανοήσουμε, είναι, ότι διάκεισθε συμπαθώς προς αυτά τα ανώμαλα εξ επόψεως ηθικής  πρόσωπα  -τα αμετανόητα-, τα οποία προωθούν την ομοφυλοφιλία και -αντί να ντρέπωνται-, όλως αντιθέτως καυχώνται για το αμαρτωλό πάθος τους! Έτσι όμως αφήνετε εκτεθειμένον τον Εαυτόν Σας σε ελεύθερα σχόλια, μειωτικά οπωσδήποτε της προσωπικότητός Σας, κατά το «πες μου τον φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι»! Κατά την ταπεινήν μου γνώμην αυτοί οι άνθρωποι δεν ημπορούν να μεταλαμβάνουν των Αχράντων Μυστηρίων!
Συνεπώς τα περί Οικουμενικής Κινήσεως, περί του Πράσινου Πατριάρχου, περί Οικολογικής δραστηριότητος, περί του κ. Ολάντ κλπ.  Σας χρειάζονται  μόνο και μόνο για να συσκοτίζετε τα θέματα!
Εν τέλει, δυστυχώς είσθε και στρεβλωτής της αληθείας! Δεν κατηγορήσαμε εμείς τους «αυστηρούς Αγιορείτες», όπως στρεβλωτικά και πολύ κακόβουλα γράφετε! Αντιθέτως, εμείς παρουσιάσαμε τις περί κ. Μπουτάρη απόψεις  Αγιορειτών  Πατέρων, οι οποίοι με έγγραφό τους απευθύνονται προς την Ιεράν Κοινότητα του Αγίου Όρους, για να εκφράσουν «την απογοήτευση, αλλά και την μη εφάμαρτη οργή τους ......... εναντίον της φρικτής και σιχαμερούς αμαρτίας του Σοδομισμού.....»!

Αγαπητέ,
εκ καθήκοντος και ουχί κατ΄αξίαν,
εν Χριστώ Αδελφέ,
Φίλε και Υπερασπιστά των Ομοφυλοφίλων (;)
Χρειάζεσθε περισσοτέραν εντιμότητα!
Και περισσοτέραν προσοχήν!
Και περισσοτέραν υπευθυνότητα!
οσάκις γράφετε επικριτικά για κάποιον άλλον, μάλιστα δε διά τινα εν Χριστώ Αδελφόν Σας, ο οποίος αριθμεί τεσσαράκοντα (40) περίπου έτη εις την Αρχιερωσύνην.

Με συμπάθειαν και ανοχήν εν Χριστώ

Ο άθλιος και τρισάθλιος Αδελφός Σας, αλλ’ εν παρρησία λαλών
 + Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ  



****************

  ΤΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΖΙΜΠΑΜΠΟΥΕ

  Πηγή: ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, 21.05.2017

Ζιμπάμπουε Σεραφείμ: 

Οσοι κακολογούν την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο μας θυμίζουν τους Φαρισαίους

Η φυγιογνωμία Σας..........

🕐 Τελευταία ενημέρωση: 21-05-2017 | 12:08:56 - Πρώτη δημοσίευση: 21-05-2017 | 12:08:56

του Ζιμπάμπουε Σεραφείμ Κυκκώτη: Στη Ευαγγελική Περικοπή αυτής της Κυριακής η Εκκλησία μας αναφέρεται σε ένα από τα σημαντικά θαύματα του Ιησού Χριστού, στη θεραπεία του εκ Γενετής τυφλού.

Το γεγονός μάλιστα ότι ο Χριστός από πηλό δημιουργεί νέον οφθαλμό στον ταλαιπωρημένο τυφλό αποδεικνύει τη πίστη της Εκκλησίας μας για τη Θεότητα του Χριστού και μάλιστα ότι ο Θεός – Πατέρας δημιούργησε τα πάντα διά του Υιού του.
Βλέπουμε τους γονείς του εκ γενετής τυφλού αντί να δοξάζουν και να ευχαριστούν τον Θεό για τη θεραπεία του υιού τους, φοβούμενοι τις συνέπειες να ομιλήσουν με θάρρος για την αλήθεια του θαύματος του Χριστού, αρνούνται επίμονα για να μη διωχθούν από την Συναγωγή. Στη πραγματικότητα στη διαγωγή των γονέων του τυφλού της Ευαγγελικής Περικοπής βλέπουμε ανάγλυφες τις εκδηλώσεις ενός απαράδεκτου καιροσκοπισμού, που θυσιάζει την αλήθεια στη πρόσκαιρη σκοπιμότητα με μια συμπεριφορά που ευχαριστεί τους ισχυρούς του κόσμου τούτου.
Όταν ο εκ γενετής τυφλός, με το θαύμα του Ιησού Χριστού, άνοιξε τα μάτια του κι αντίκρυσε το φως της ημέρας, με τη θαυματουργική ενέργεια του Θεού έγινε ο καλύτερος μάρτυρας της Θεότητας του Χριστού. Γνωρίζοντας καλά ο ίδιος την άσχημη κατάσταση που βρισκόταν προηγουμένως, εκτίμησε ιδιαίτερα το δώρο του Θεού, δηλαδή την υγεία του, την θαυματουργική θεραπεία του. Γι’ αυτό χωρίς να φοβάται καθόλου τις απειλές των πανίσχυρων Φαρισαίων, όχι μόνο τους είπε με θάρρος την αλήθεια για το πρόσωπο του Χριστού, αλλά ειρωνεύθηκε και την απιστία τους και την κακία τους που απόβλεπαν στην απόρριψη του θαύματος του Ιησού Χριστού. Αντίθετα όμως με τον θεραπευθέντα τυφλό, οι γονείς του ενώ γνώριζαν όσο και εκείνος την αθεράπευτη κατάσταση των ματιών του, είδαν το θαύμα του Χριστού με κριτήριο το προσωρινό ατομικό τους συμφέρον. Μπροστά στο φόβο του διωγμού των Φαρισαίων έλεγαν πως δεν γνωρίζουν τίποτα για το μεγαλείο του θαύματος της θεραπείας του παιδιού τους. Πίστευαν περισσότερο στη δύναμη της κακίας των αμαρτωλών ανθρώπων παρά στη δύναμη του φιλεύσπλαχνου Θεού.
Αυτή είναι δυστυχώς η συμπεριφορά των καιροσκόπων. Η κάθε εποχή έχει τους καιροσκόπους της που δημιουργούν με την παρουσία τους τα κοινωνικά προβλήματα που μας περιβάλλουν και μας κάνουν να υποφέρουμε. Οι καιροσκόποι ρυθμίζουν τη συμπεριφορά τους απέναντι σε πρόσωπα και γεγονότα όχι με κριτήριο την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, αλλά με κριτήριο μια υστερόβουλη σκοπιμότητα που εξυπηρετεί κάποιο μικρό ελεεινό συμφέρον σε βάρος του κοινού καλού. Οι καιροσκόποι κάνουν και λένε όχι ότι βοηθά την ευρύτερη κοινωνία, αλλά ότι τους εξυπηρετεί τους ίδιους ως άτομα σε βάρος των πολλών. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να υπηρετούν δουλικά τους ανθρώπους της εξουσίας και να αδιαφορούν για τον ευαγγελικό λόγο της αγάπης και της δικαιοσύνης του Θεού. Για τους καιροσκόπους εκείνο που μετράει μέσα τους δεν είναι η αλήθεια και το δίκαιο, αλλά ο ατομισμός, δηλαδή ο εγωϊσμός και η ιδιοτέλεια, η εξυπηρέτηση δηλαδή ατομικών μικροσυμφερόντων που οδηγούν σε κοινωνικές αδικίες. Για το συμφέρον τους οι καιροσκόποι είναι έτοιμοι να ποδοπατήσουν και την ηθική και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, αρκεί να μη θιγούν οι ίδιοι ή να έχουν στα σίγουρα εκ των προτέρων κάποια εξασφαλισμένα παράνομα οφέλη
Μερικές φορές όμως τον δρόμο των τιμίων ανθρώπων τον ναρκοθετούν και οι κάθε είδους Φαρισαίοι, όπως οι Φαρισαίοι της σημερινής ευαγγελικής περικοπής που προσπαθούν να δημιουργήσουν προβλήματα στο έργο του Χριστού. Μπορούμε να κατατάξουμε στην σύγχρονη μορφή των φανατικών και επικίνδυνων Φαρισαίων και όλους όσους κακολογούν και μάχονται κατά της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου και μάλιστα κληρικούς και θεολόγους. Αυτοί δηλαδή που έπρεπε να βοηθήσουν τον Χριστό τον υποθάλπουν και τον πολεμούν. Το ίδιο και όσοι προπαγανδίζουν ασύστολα κατά της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, αντί να προσεύχομαι για την εφαρμογή των αποφάσεων της, κινούν γη και ουρανό για να την κακολογήσουν. Είναι πράγματι μεγάλη ειρωνεία όταν αυτοί που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν θεσμούς και αξίες να είναι οι καταστροφείς της ηθικής τάξεως και της υπακοής στην Εκκλησία. Έτσι όπως οι Φαρισαίοι προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να απορρίψουν το θαύμα που έκανε ο Χριστός στον εκ γενετής τυφλό, βλέπουμε καμιά φορά ανθρώπους δήθεν της Εκκλησίας να δημιουργούν τεράστια προβλήματα στο σωτηριολογικό έργο της Εκκλησίας μας ή ακόμη να κακολογούν και να υποθάλπουν το έργο των Προκαθημένων μας. Αντί να βοηθήσουν συκοφαντούν. Αντί να συνεργασθούν διαιρούν. Αντί να στηρίξουν το έργο της Εκκλησίας μας το πολεμούν.
Τα πυρά των Φαρισαίων εκτοξεύονται στο τυφλό, στην ουσία όμως αποβλέπουν να κτυπήσουν τη θεότητα του Χριστού, να απορρίψουν δηλαδή τη θεότητα του Χριστού, να συσκοτίσουν την αλήθεια. Το ίδιο όσοι κακολογούν και αντιμάχονται στην Αγία και Μεγάλη, είτε το θέλουν είτε όχι, γίνονται πολέμιοι της ορατής ενότητας της Εκκλησίας μας. Την κακία τους οι Φαρισαίοι προς τον τυφλό, την εκφράζουν με δύο τρόπους, με τη βία προσπαθούν να τον τρομοκρατήσουν και με την ειρωνεία να τον εξευτελίσουν. Και οι δύο τρόποι είναι γνωστοί μέσα στην ιστορία της ανθρωπότητας, γιατί πάντοτε χρησιμοποιούνται από αυτούς που θέλουν να σκοτώσουν την Πρόδρομο για να μη τους ελέγχει. Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα κι οι κάθε είδους δικτάτορες για να επικρατούν χρησιμοποιούν πάντοτε τη βία. Η ειρωνεία πάλι, που χρησιμοποιούν οι κάθε είδους Φαρισαίοι, είναι ένας ακόμη τρόπος για να εκμηδενίσουν την αλήθεια και τους ανθρώπους που αγωνίζονται γι’ αυτή.
Στην εποχή μας οι φονταμενταλιστές, οι φανατικοί θρησκευόμενοι άνθρωποι χρησιμοποιούν περισσότερο τη βία κι οι σύγχρονοι άνθρωποι της Δυτικής κοινωνίας την ειρωνεία. Κι οι δυο κατηγορίες όμως έχουν ως κοινό τους σημείο το πόλεμο κατά της αλήθειας και της αγάπης, και γι’ αυτό γίνονται εχθροί του Χριστού. Τα αποτελέσματα της βίας και της ειρωνείας προσωρινά φαίνονται να κυριαρχούν και να εντυπωσιάζουν. Στο τέλος όμως αποκαλύπτονται και εξευτελίζονται όπως οι Φαρισαίοι από τον αδύνατο και άσημο εκ γενετής τυφλό. Όποιος θέλει να σβύσει το φως της αλήθειας σβύνει ο ίδιος. Αυτή είναι η κατάληξη όσων αντιστρατεύονται στο έργο του Χριστού, γιατί στην πραγματικότητα αντιστρατεύονται στο έργο της σωτηρίας του ανθρώπου ταυτίζοντας την έννοια της ελευθερίας με τη κατάσταση της ασυδοσίας. Στηρίζονται σε ένα νομικισμό που διασώζει τους τύπους και σκοτώνει τη ζωή και τη πρόοδο.
Έτσι οι Φαρισαίοι κατηγόρησαν το Χριστό ότι με το θαύμα κατέλυσε την αργία του Σαββάτου. Δεν μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν ότι το Σάββατο εγένετο διά τον άνθρωπο κι όχι ο άνθρωπος για το Σάββατο. Ο φθόνος, η ζήλια και η προκατάληψη δεν τους αφήνουν να αναγνωρίσουν το Δημιουργό του θαύματος. Το μόνο που κατάφεραν όμως ήταν να μείνουν πάντα στα πυκνά σκοτάδια της απιστίας και της κακίας. Αντί να πιστέψουν, να μετανοήσουν, να ευχαριστήσουν το Θεό, που εδώρησε το φώς σ’ ένα δυστυχισμένο τυφλό συνάνθρωπό τους, έμειναν τυφλοί, σκληροί και αμετανόητοι. Έτσι το επόμενο βήμα τους ήταν να προχωρήσουν αδίστακτα στη καταδίκη και στη Σταύρωση του Χριστού.
Αδίστακτοι συκοφάντες όπως οι Φαρισαίοι υπάρχουν και στην εποχή μας, ανάμεσά μας, όπως όσοι αντιδρούν και αντιμάχονται την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο. Είναι οι άνθρωποι χωρίς ανθρωπιά που ζούν για να κάνουν το κακό. Η γλώσσα τους κρύβει θανατηφόρο δηλητήριο που όταν εκτοξευθεί δολοφονεί υπολήψεις, τραυματίζει ψυχές, γκρεμίζει έργα ποτισμένα με ιδρώτα και αίμα, γιατί αυτός που συκοφαντεί συνήθως φθονεί την αρετή και μισά την αλήθεια. Όταν δεν μπορεί να αρνηθεί την πραγματικότητα, με σατανική επιδεξιότητα τη διαστρέφει και με ασφάλεια θέτει εκτός μάχης εκείνον που εναντίον του κατευθύνει τα βέλη του, διαδίδοντας σε βάρος του ψεύτικες πληροφορίες, δηλαδή συκοφαντίες. Πολλές φορές δεν χρειάζεται κάν να ανοίξει το στόμα του. Ένας μορφασμός, μια χειρονομία, ένα γεμάτο υπονοούμενα χαμόγελο, ένα ειρωνικό ανασήκωμα των ώμων, είναι αρκετά για να βάλει ερωτηματικό στην υπόληψη αυτού που θέλει να καταστρέψει. Στο τέλος όμως της ημέρας όλοι οι Φαρισαίοι, και οι παλαιότεροι και οι σύγχρονοι έχουν ημερομηνία λήξεως, όπως τις παλιές κονσέρβες που τις πετάμε στα σκουπίδια.




Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

ΑΠΟ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΕ ΚΥΡΙΑΚΗ


ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
Πώς σώθηκε η Βασιλική Πλεξίδα στη πτώση του στρατιωτικού ελικοπτέρου;



Συγκλονίζει η μαρτυρία για την παρέμβαση της Παναγίας στην μοιραία πτώση του στρατιωτικού ελικοπτέρου στο Σαραντάπορο και τον τρόπο που σώθηκε η Βασιλική Πλεξίδα χάρη στη βοήθεια της Μεγαλοχάρης την ύστατη ώρα.
«Καλησπέρα! Σήμερα βρέθηκα σε μια παρέα και ένα παλικάρι μας διηγήθηκε ένα θαύμα που θέλω να το μοιραστώ μαζί σας. Είναι στρατιωτικός στα ελικόπτερα και φίλος της κοπέλας που σώθηκε απο τη μοιραία πτήση του ελικοπτέρου στο Σαρανταπορο.


Μας διηγηθηκε τα εξης:
Η κοπέλα πιστευε βαθια και ειχε σχεση με τη Μονη της Παναγίας της Σεριφου την οποία ευλαβουνταν πολυ. Μάλιστα μετά την πτηση θα έπαιρνε άδεια και θα επισκεπτονταν το μοναστηρι οπου γνωριζε καλα και καποια μοναχη εκει. Οταν εχασαν το σημα του ελικοπτέρου καποιες ωρες μετα, κάποιος που γνωριζε οτι η κοπέλα ευλαβουνταν την Παναγία της Σεριφου και πριν τους βρούνε, τηλεφώνησε στη Μονη και ζήτησε απο τις μοναχές να προσευχηθουν γιατί είχαν ανησυχήσει.

Η μοναχη τους ειπε πως θα σωθεί μόνο η κοπέλα και ολοι οι άλλοι θα σκοτωθούν. Μεχρι εκείνη τη στιγμή κανεις δεν ήξερε τίποτα, το ελικόπτερο αγνοούνταν. Έγιναν ολα όπως τα είπε η μοναχη. Όταν άρχισε να πέφτει το μοιραιο ελικοπτερο εμφανίστηκε δίπλα στην κοπέλα μια γυναίκα με κόκκινα ρουχα. Ήταν η Παναγία.

Την έπιασε από την καρέκλα ξηλωνοντας οχι μονο το καθισμα αλλά και το πάτωμα του ελικοπτέρου με χειρουργικη ακρίβεια (1200 πριτσινια το συγκρατει, για να το ξηλώσει ανθρωπινο χέρι θελει μερες εργασίας με εργαλεία, μας είπε το παλικάρι που έχει αυτην την ειδικότητα στο στρατό) το περασε εκτος του υπολοιπου ελικοπτέρου (που εγινε θρύψαλα) χωρίς να ακουμπήσει πουθενά και το κατεβασε 20 μετρα μακρια πανω σε ενα πουρναρι. Μάλιστα της γυρισε πλατη και την προέτρεψε να μην κοιταει προς τα συντρίμμια για ευνόητους λόγους, να μη φοβάται, οτι όλα θα πάνε καλά και οτι θα έρθουν να τη βρούνε.

Αυτος που έρχεται έρχεται για σένα, της είπε και έφυγε. Και ήταν ο υπάλληλος της ΔΕΗ που ειχε παει να ελέγξει γιατί είχε κοπεί το ρεύμα ο οποιος και τη βρηκε. Μάλιστα, η κοπέλα ανεφερε ότι αισθανόταν ζεστασιά και ασφάλεια με την παρουσια της γυναίκας. Στο νοσοκομείο οι γιατροί ειπαν οτι θα χρειαστουν καποιοι μηνες για να γίνει καλα. Η γυναίκα με τα κόκκινα ρούχα ξαναεμφανιστηκε και της είπε να μην ανησυχεί γιατι θα γίνει γρήγορα καλά, όμως θα πρέπει η κοπέλα να διαδώσει οτι εγινε για να δυναμωσει η πιστη του κόσμου.

Γιατί η Ελλάδα θα περασει καποια δυσκολία και μόνο με την πιστη θα καταφέρουμε να την ξεπεράσουμε. Η κοπέλα πήρε εξιτήριο απο το νοσοκομείο και δεν έχει περάσει καν μήνας. Μάλιστα παρέλειψα να αναφέρω οτι της έκαναν και ψυχολογικά τεστ και είναι μια χαρά στο μυαλό της. Δεν ήταν κάτι της φαντασίας της. Δεν εξηγείται επιστημονικα ή με τη λογική. 

Είναι απλά ενα μεγαλο ΘΑΥΜΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ!!!

Η Παναγιά μας να μας φυλαει όλους και να μας χαρίζει δυναμη! Αμήν!»
  

http://www.vimaorthodoxias.gr/

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ "ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΑΝΑΒΑΣΕΙΣ" ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΟΜΑΔΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ:
ΕΠΙΛΟΓΗ ΘΕΜΑΤΩΝ
Πρωτ.  Βασίλειος Γιαννακόπουλος

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ-ΤΕΧΝΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ
Πρεσβυτέρα Νικολίτσα Γκοτσοπούλου

ΓΕΝΙΚΗ ΕΠΟΠΤΕΙΑ
+ ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ 
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

ΚΥΡΙΕ ΥΠΟΥΡΓΕ, ΣΩΣΤΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ






 a.€. 47/2017                                  Αἴγιον,  17 Μαϊου  2017
  
  ΕΝΙΣΧΥΣΑΤΕ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΜΑΣ!  
ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΤΟ ΥΠΟΓΡΑΨΕΤΕ
         
ΠΡΟΚΑΤΑΡΤΙΚΑ                        

          Σε σύσκεψη, που έγινε σήμερα το μεσημέρι στο Επισκοπείο, ο αξιότιμος κ. Αθανάσιος Παναγόπουλος, Δήμαρχος Αιγιαλείας και ο σεπτός Ποιμενάρχης μας ασχολή-θηκαν με την αλματώδη και λίαν ανησυχητική αύξηση της εγκληματικότητος εδώ στο Αίγιο και γενικώτερα στην περιοχή της Αιγιάλειας. Το πολύ πρόσφατο περιστατικό είναι αυτό που έγινε σε Αιγιώτη συμπολίτη μας, στον οποίον τέσσερα άτομα επιτέθηκαν, καταλήστεψαν και ετραυμάτισαν, καθώς επέστρε-φε στο σπίτι του αργά το βράδυ. Να σημειωθή, ότι δύο ώρες ενωρίτερα είχαν διαρρήξει και το σπίτι του.
          Αποφασίσθηκε, λοιπόν, να γίνει ένα κοινό διάβημα προς τον Εξοχώτατο Υπουργό Προστασίας του Πολίτη κ. Τόσκα, το οποίο και να κληθούν να υπογράψουν όσοι Αιγιώτες και Αιγιώτισσες επιθυμούν. 
          Το σχετικό κείμενο ευρίσκεται ήδη στους ιερούς Ναούς του Αιγίου, καθώς επίσης και στο Βιβλιοπωλείο της Ιεράς Μητροπόλεως (οδ. Ερμού).
          Όσοι νομίζουν, ότι πρέπει να ενισχυθεί η Αστυνομική Δύναμις του Αιγίου, έτσι ώστε να αισθανώμεθα ασφαλείς, παρακαλούνται να σπεύσουν και να υπογράψουν το παρακάτω κείμενο το αργότερο μέχρι το βράδυ της Κυριακής, καθ’όσον την Δευτέρα 22 Μαΐου ε.έ. θα πρέπει να αποσταλεί στον αρμόδιο Υπουργό.
Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως.
         
Υ Π Ο Μ Ν Η Μ Α

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΞΟΧΩΤΑΤΟ
κ. ΝΙΚΟΛΑΟ ΤΟΣΚΑ
ΥΠΟΥΡΓΟ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ
ΑΘΗΝΑΣ


 Εξοχώτατε  κύριε Υπουργέ,
          Μετά την πραγματοποιηθείσα υποβάθμιση της  Αστυνομικής Υποδιευθύνσεως Αιγιαλείας, την αφαίρεση των Διευθύνσεων αυτής και την μείωση του προσωπικού της, η Αιγιάλεια, (δηλ. μία περιοχή με έντονη τουριστική και οικονομική δραστηριότητα και μόνιμο πληθυσμό 70.000 κατοίκων περίπου, διπλασιαζόμενο  κατά τους θερινούς μήνες),  βιώνει μία ποιοτική έξαρση της εγκληματικότητας, τέτοια ώστε οι κάτοικοι να αισθάνονται πλήρη εγκατάλειψη, ανασφάλεια και ανησυχία, απροστάτευτα έρμαια των εγκληματιών! Με προεξάρχουσες κάποιες «συμμoρίες RΟΜΑ» και τινες άλλες κατηγορίες  προσώπων με επιθετική συμπεριφορά η  οικία μας,  η περιουσία μας, κυρίως όμως η σωματική ακεραιότητα και η ζωή όλων ημών, των κατοίκων, έχουν αφεθεί στην τύχη τους και την προσωπική προστασία μας (αυτοδικία). Δεν είναι τυχαίες οι τεράστιες κινητοποιήσεις των κατοίκων με την ίδρυση ακόμα και Σωματείων για την προστασία τους, αφού η υπάρχουσα Αστυνομική Δύναμη, παρά την φιλοτιμία των αστυνομικών οργάνων, ΑΔΥΝΑΤΕΙ να ανταπεξέλθει στα καθημερινά κακουργηματικής μορφής,  τελούμενα  αδικήματα (ληστείες, κλοπές, ναρκωτικά κλπ). Τελευταίο κρούσμα υπήρξε η προσφάτως επισυμβάσα δολοφονική επίθεση και ληστεία του αδελφού μας κ. Π.Δ.-συμβούλου του Κυβερνητικού σας Σχήματος, ο οποίος κινδύνευσε να χάσει και τη ζωή του! Εξ άλλου η έλλειψη τροχαίας έχει επιφέρει κυκλοφοριακό χάος στην πόλη, το οποίον προσφέρει πρόσθετη διευκόλυνση των εγκληματικών δραστηριοτήτων .
Κατόπιν των ανωτέρω, παρακαλούμε θερμά Υμάς, και δι’ Υμών την Κυβέρνηση, όπως, επανεξετάζοντας το σχέδιό Σας για την αναδιάρθρωση της ΕΛ.ΑΣ,  επαναφέρετε την Αστυνομική Υποδιεύθυνση της περιοχής μας στην πρότερη αυτής κατάσταση, ενισχύοντας ταυτοχρόνως το ανθρώπινο δυναμικό της  με εγκατάσταση μιάς μόνιμης δυνάμεως ΟΠΚΕ στο Δήμο μας, έτσι ώστε να αντιμετωπισθεί το τεράστιο αυτό κοινωνικό ζήτημα. Πρόκειται για πάγιο αίτημα όλων των θεσμών και  των φορέων της περιοχής,  αλλά και όλων των κατοίκων της, οι οποίοι βιώνουν την καθημερινή αυτή ανασφάλεια, και επιπροσθέτως ταλαιπωρούνται ψυχικά από την αγωνία.
Διαισθανόμεθα, ότι τα ολέθρια αποτελέσματα αυτής της συρρίκνωσης των Αστυνομικών Υπηρεσιών -εν όψει μάλιστα και  του επερχομένου θέρους-  θα είναι εξόχως τραγικά! Παρακαλούμε, δώστε μας το δικαίωμα να κυκλοφορούμε χωρίς φόβο στους δρόμους και να κοιμόμαστε με ασφάλεια στο σπίτι μας.    
ΜΕΤ’ ΕΞΑΙΡΕΤΟΥ  ΤΙΜΗΣ

              Ο   ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ                                           Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ
+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ                         ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ

          
ΕΠΟΝΤΑΙ  ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ






Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΑΝΑΒΑΣΕΙΣ

ΑΠΟ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΕ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ


ΑΓΙΟΙ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗ ΟΙ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΙ


Ως γενέτειρα πόλη του Μεγάλου Κωνσταντίνου αναφέρεται τόσο η Ταρσός της Κιλικίας όσο και το Δρέπανο της Βιθυνίας. Ωστόσο η άποψη που επικρατεί φέρει τον Μέγα Κωνσταντίνο να έχει γεννηθεί στη Ναϊσό της Άνω Μοισίας (σημερινή Νις της Σερβίας). Το ακριβές έτος της γεννήσεώς του δεν είναι γνωστό, θεωρείται όμως ότι γεννήθηκε μεταξύ των ετών 272-288 μ.Χ.

Πατέρας του ήταν ο Κωνστάντιος, που λόγω της χλωμότητος του προσώπου του ονομάσθηκε Χλωρός, και ήταν συγγενής του αυτοκράτορα Κλαυδίου. Μητέρα του ήταν η Αγία Ελένη, θυγατέρα ενός πανδοχέως από το Δρέπανο της Βιθυνίας.

Το 305 μ.Χ. ο Κωνσταντίνος ευρίσκεται στην αυλή του αυτοκράτορα Διοκλητιανού στη Νικομήδεια με το αξίωμα του χιλίαρχου. Το ίδιο έτος οι δύο Αύγουστοι, Διοκλητιανός και Μαξιμιανός, παραιτούνται από τα αξιώματά τους και αποσύρονται. στο ύπατο αξίωμα του Αυγούστου προάγονται ο Κωνστάντιος ο Χλωρός στη Δύση και ο Γαλέριος στην Ανατολή. Ο Κωνστάντιος ο Χλωρός πέθανε στις 25 Ιουλίου 306 μ.Χ. και ο στρατός ανακήρυξε Αύγουστο τον Μέγα Κωνσταντίνο, κάτι όμως που δεν αποδέχθηκε ο Γαλέριος. Μετά από μια σειρά διαφόρων ιστορικών γεγονότων ο Μέγας Κωνσταντίνος συγκρούεται με τον Μαξέντιο, υιό του Μαξιμιανού, ο οποίος πλεονεκτούσε στρατηγικά, επειδή διέθετε τετραπλάσιο στράτευμα και ο στρατός του Κωνσταντίνου ήταν ήδη καταπονημένος.

Από την πλευρά του ο Μέγας Κωνσταντίνος είχε κάθε λόγο να αισθάνεται συγκρατημένος. δεν είχε καμία άλλη επιλογή εκτός από την επίκληση της δυνάμεως του Θεού. Ήθελε να προσευχηθεί, να ζητήσει βοήθεια, αλλά καθώς διηγείται ο ιστορικός Ευσέβιος, δεν ήξερε σε ποιόν Θεό να απευθυνθεί. Τότε έφερε νοερά στη σκέψη του όλους αυτούς που μαζί τους συνδιοικούσε την αυτοκρατορία. Όλοι τους, εκτός από τον πατέρα του, πίστευαν σε πολλούς θεούς και όλοι τους είχαν τραγικό τέλος. Άρχισε, λοιπόν, να προσεύχεται στον Θεό, υψώνοντας το δεξί του χέρι και ικετεύοντάς Τον να του αποκαλυφθεί. Ενώ προσευχόταν, διαγράφεται στον ουρανό μία πρωτόγνωρη θεοσημία. Περί τις μεσημβρινές ώρες του ηλίου, κατά το δειλινό δηλαδή, είδε στον ουρανό το τρόπαιο του Σταυρού, που έγραφε «τούτ νίκα». Και ενώ προσπαθούσε να κατανοήσει τη σημασία αυτού του μυστηριακού θεάματος, τον κατέλαβε η νύχτα. Τότε εμφανίζεται ο Κύριος στον ύπνο του μαζί με το σύμβολο του Σταυρού και τον προέτρεψε να κατασκευάσει απομίμηση αυτού και να το χρησιμοποιεί ως φυλακτήριο πιο πολέμους.

Έχοντας ως σημαία του το Χριστιανικό λάβαρο, αρχίζει να προελαύνει προς την Ρώμη εκμηδενίζοντας κάθε αντίσταση.

Όταν φθάνει στη Ρώμη ενδιαφέρεται για τους Χριστιανούς της πόλεως. Όμως το ενδιαφέρον του δεν περιορίζεται μόνο σε αυτούς. Πολύ σύντομα πληροφορείται για την πενιχρή κατάσταση της Εκκλησίας της Αφρικής και ενισχύει από το δημόσιο ταμείο τα έργα διακονίας αυτής.

Το Φεβρουάριο του 313 μ.Χ., στα Μεδιόλανα, όπου γίνεται ο γάμος του Λικινίου με την Κωνσταντία, αδελφή του Μεγάλου Κωνσταντίνου, επέρχεται μια ιστορική συμφωνία μεταξύ των δύο ανδρών που καθιερώνει την αρχή της ανεξιθρησκείας.

Τα προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει ο Μέγας Κωνσταντίνος ήσαν πολλά. Η αιρετική διδασκαλία του Αρείου, πρεσβυτέρου της Αλεξανδρινής Εκκλησίας, ήλθε να ταράξει την ενότητα της Εκκλησίας. Η διδασκαλία αυτή, που ονομάσθηκε αρειανισμός, κατέλυε ουσιαστικά το δόγμα της Τριαδικότητας του Θεού.

Μόλις ο Μέγας Κωνσταντίνος πληροφορήθηκε τα όσα θλιβερά συνέβαιναν στην Αλεξάνδρεια, απέστειλε με τον πνευματικό του σύμβουλο Όσιο, Επίσκοπο Κορδούης της Ισπανίας, επιστολή στον Επίσκοπο Αλεξανδρείας Αλέξανδρο (313 - 328 μ.Χ.) και τον Άρειο. Η προσπάθεια επιλύσεως του θέματος δεν ευδοκίμησε. Έτσι αποφασίσθηκε η σύγκλιση της Α' Οικουμενικής Συνόδου στη Νίκαια της Βιθυνίας το 325 μ.Χ.

Η περιγραφή της εναρκτήριας τελετής από τον ιστορικό Ευσέβιο είναι ομολογουμένως ενδιαφέρουσα. στο μεσαίο οίκο των ανακτόρων είχαν προσέλθει όλοι οι σύνεδροι. Επικρατούσε απόλυτη σιγή και όλοι περίμεναν την είσοδο του αυτοκράτορα, τον οποίο οι περισσότεροι θα έβλεπαν για πρώτη φορά. Ο Κωνσταντίνος εισήλθε ταπεινά, με σεμνότητα και πραότητα. στην ομιλία του προς τη Σύνοδο χαρακτηρίζει τις ενδοεκκλησιαστικές συγκρούσεις ως το μεγαλύτερο δεινό και από τους πολέμους. Ο λόγος του υπήρξε ευθύς και σαφής. Δεν ήθελε να ασχοληθεί παρά μονάχα με θέματα που αφορούσαν στην ορθοτόμηση της πίστεως. Η κρίσιμη φράση του, «περ τς πίστεως σπουδάσωμεν», διασώζεται σχεδόν από όλους τους ιστορικούς συγγραφείς.


Μετά το πέρας των εργασιών της Συνόδου ο αυτοκράτορας ανέλαβε πρωτοβουλίες για την εδραίωση των αποφάσεών της. Απέστειλε εγκύκλιο επιστολή προς την Εκκλησία της Αιγύπτου, Λιβύης, Πενταπόλεως, Αλεξανδρείας, στην οποία γνωστοποιεί τις αποφάσεις της Συνόδου. Ο ίδιος γνωστοποιεί προς όλη την επικράτεια της αυτοκρατορίας την καταδίκη του Αρείου και απαγορεύει την απόκτηση και την απόκρυψη των συγγραμμάτων του. Η εντυπωσιακή του όμως ενέργεια είναι η επιστολή του προς τον Άρειο. Επιτιμά τον αιρεσιάρχη και τον καταδικάζει με αυστηρότητα για τις κακοδοξίες του.

Όμως περί τα τέλη του 327 μ.Χ. ο Μέγας Κωνσταντίνος καλεί τον Άρειο στα ανάκτορα. Ο αιρεσιάρχης φυσικά δεν χάνει την ευκαιρία και υποβάλλει μία ομολογία γεμάτη από έντεχνες θεολογικές ανακρίβειες, πείθοντας μάλιστα τον Μέγα Κωνσταντίνο ότι αυτή δεν διαφέρει ουσιαστικά από όσα είχε αποφασίσει η Α' Οικουμενική Σύνοδος. Τελικά ο αυτοκράτορας συγκαλεί νέα Σύνοδο, το Νοέμβριο του 327 μ.Χ., η οποία ανακαλεί τον Άρειο από την εξορία και αποκαθιστά τους εξόριστους Επισκόπους Νικομηδείας Ευσέβιο και Νικαίας Θεόγνιο. Η ανάκληση του Αρείου και η αποκατάσταση των περί αυτών πυροδότησε νέες έριδες πιο κόλπους της Εκκλησίας. Ο Επίσκοπος Αλεξανδρείας Αλέξανδρος και στην συνέχεια ο διάδοχός του Μέγας Αθανάσιος αρνούνται να δεχθούν τον Άρειο στην Αλεξάνδρεια. Ο Μέγας Κωνσταντίνος απειλεί με καθαίρεση τον Μέγα Αθανάσιο, ενώ σε Σύνοδο που συνήλθε στην Αντιόχεια το 330 μ.Χ. καθαιρείται και εξορίζεται από τους αιρετικούς ο Άγιος Ευστάθιος, Επίσκοπος Αντιοχείας (τιμάται 21 Φεβρουαρίου). Η Σύνοδος της Τύρου της Συρίας, που συνήλθε το 335 μ.Χ., καταδικάζει ερήμην με την ποινή της καθαιρέσεως τον Μέγα Αθανάσιο, ο οποίος φεύγει, για να συναντήσει τον Μέγα Κωνσταντίνο.

Είναι γεγονός πως ο Μέγας Κωνσταντίνος δεν έδειξε να αποδέχεται το αίτημα του Μεγάλου Αθανασίου για ακρόαση. Πείσθηκε όμως να τον ακούσει, όταν ο Μέγας Αθανάσιος του απηύθυνε την ρήση: «Δικάσει Κύριος ν μέσον μο κα σο». Ο Μέγας Κωνσταντίνος κατενόησε την κατάφωρη αδικία και τις άθλιες μεθοδεύσεις σε βάρος του Μεγάλου Αθανασίου και έκανε δεκτό το αίτημά του νά προσκληθούν όλοι οι συνοδικοί της Τύρου και η διαδικασία να λάβει χώρα ενώπιόν του.

Ο Ευσέβιος Νικομηδείας αγνόησε την αυτοκρατορική εντολή. Πήρε μόνο ελάχιστους από τους συνοδικούς και εμφανίσθηκε στον αυτοκράτορα. Ξέχασε όλες τις υπόλοιπες κατηγορίες και για πρώτη φορά έθεσε το θέμα της δήθεν παρακωλύσεως της αποστολής σιταριού προς την Βασιλεύουσα. Ο αυτοκράτορας εξοργίζεται και εξορίζει τον Μέγα Αθανάσιο στα Τρέβιρα της Γαλλίας. Παρά ταύτα δεν επικυρώνει την απόφαση της Συνόδου της Τύρου για καθαίρεση και ούτε διατάσσει την αναπλήρωση του επισκοπικού θρόνου της Αλεξάνδρειας.

Η τελευταία περίοδος της ζωής του Μεγάλου Κωνσταντίνου είναι αυτή που τον καταξιώνει στην εκκλησιαστική συνείδηση και τον οδηγεί στο απόγειο της πνευματικής του πορείας. Ο Άγιος, κατά τον Απρίλιο του 337 μ.Χ., αισθάνεται τα πρώτα σοβαρά συμπτώματα κάποιας ασθένειας. Οι πηγές μάς πληροφορούν πως ο Μέγας Κωνσταντίνος κατέφυγε σε ιαματικά λουτρά. Βλέποντας όμως την υγεία του να επιδεινώνεται θεώρησε σκόπιμο να μεταβεί στην πόλη Ελενόπολη της Βιθυνίας, που είχε ονομασθεί έτσι λόγω της Αγίας μητέρας του. Εκεί παρέμεινε στο ναό των Μαρτύρων, όπου ανέπεμπε ικετήριες ευχές και λιτανείες προς τον Θεό. Ο Μέγας Κωνσταντίνος αντιλαμβάνεται πως η επίγεια ζωή του πλησιάζει στο τέλος της. Η μνήμη του θανάτου καλλιεργείται στην καρδιά του και τον οδηγεί στο μυστήριο της μετάνοιας και του βαπτίσματος. Μετά από αυτά καταφεύγει σε κάποιο προάστιο της Νικομήδειας, συγκαλεί τους Επισκόπους και τους απευθύνει τον εξής λόγο: «Αυτός ήταν ο καιρός που προσδοκούσα από παλιά και διψούσα και ευχόμουν να καταξιωθώ της εν Θεώ σωτηρίας. Ήλθε η ώρα να απολαύσουμε και εμείς την αθανατοποιό σφραγίδα, ήλθε η ώρα να συμμετάσχουμε στο σωτήριο σφράγισμα, πράγμα που κάποτε επιθυμούσα να κάνω στα ρείθρα του Ιορδάνου, στα οποία, όπως παραδίδεται, ο Σωτήρας μας έλαβε το βάπτισμα εις ημέτερον τύπον. Ο Θεός όμως, που γνωρίζει το συμφέρον, μας αξιώνει να λάβουμε το βάπτισμα εδώ. Ας μην υπάρχει λοιπόν καμία αμφιβολία. Γιατί και εάν ακόμη είναι θέλημα του Κυρίου της ζωής και του θανάτου να συνεχισθεί η επίγεια ζωή μας και να συνυπάρχω με το λαό του Θεού, θα πλαισιώσω τη ζωή μου με όλους εκείνους τους κανόνες που αρμόζουν στον Θεό».

Μετά το βάπτισμα ο Άγιος Κωνσταντίνος δεν ξαναφόρεσε τον αυτοκρατορικό χιτώνα, αλλά παρέμεινε ενδεδυμένος με το λευκό ένδυμα του βαπτίσματος, μέχρι την ημέρα της κοιμήσεώς του το 337 μ.Χ. Ήταν η ημέρα εορτασμού της Πεντηκοστής, γράφει ο ιστορικός Ευσέβιος.

Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος με τον οποίο περιγράφει ο Ευσέβιος τα γεγονότα, τα οποία ακολούθησαν την κοίμηση του Αγίου. Όλοι οι σωματοφύλακες του αυτοκράτορα, αφού έσχισαν τα ρούχα τους και έπεσαν στο έδαφος, έκλαιγαν και φώναζαν δυνατά, σαν να μην έχαναν το βασιλέα τους, αλλά τον πατέρα τους. Οι ταξίαρχοι και οι λοχαγοί έκλαιγαν τον ευεργέτη τους. Οι δήμοι ήσαν λυπημένοι και κάθε κάτοικος της Κωνσταντινουπόλεως πενθούσε, σαν να έχανε το κοινό αγαθό.

Αφού οι στρατιωτικοί τοποθέτησαν το σκήνωμα του Αγίου σε χρυσή λάρνακα, το μετέφεραν στην Κωνσταντινούπολη και το εναπέθεσαν σε βάθρο στον βασιλικό οίκο. Το ιερό λείψανό του ενταφιάσθηκε στο ναό των Αγίων Αποστόλων.

Δίκαια η ιστορία τον ονόμασε Μέγα και η Εκκλησία Ισαπόστολο.

Σημείωση: Σύμφωνα με άλλες πηγές, ο Άγιος Κωνσταντίνος κατηχήθηκε και βαπτίστηκε από τον Άγιο Σιλβέστρο, Πάπα Ρώμης (βλέπε 2 Ιανουαρίου). Διαβάστε εδώ την πολύ ωραία ανάλυση του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη σχετικά με το θέμα αυτό.

Η Αγία Ελένη γεννήθηκε στο Δρέπανο της Βιθυνίας της Μικράς Ασίας περί το 247 μ.Χ. Φαίνεται ότι ήταν ταπεινής καταγωγής. στην ιστοριογραφία υπάρχει σχετική διχογνωμία ως προς το αν η μητέρα του Αγίου Κωνσταντίνου υπήρξε σύζυγος ή νόμιμη παλλακίδα του Κωνσταντίου του Χλωρού.

Μεταξύ των ετών 272 - 288 μ.Χ. γέννησε στη Ναϊσό της Μοισίας τον Κωνσταντίνο. Όταν, πέντε έτη αργότερα, ο Κωνσταντίνος Χλωρός έγινε Καίσαρας από τον Διοκλητιανό, αναγκάσθηκε να την απομακρύνει, για να συζευχθεί τη Θεοδώρα, θετή κόρη του αυτοκράτορα Μαξιμιανού, και να έχει έτσι το συγγενικό εκείνο δεσμό, ο οποίος θα εξασφάλιζε τη στερεότητα του Διοκλητιανού τετραρχικού συστήματος. Παρά το γεγονός αυτό ο Μέγας Κωνσταντίνος τιμούσε ιδιαίτερα τη μητέρα του. Της απένειμε τον τίτλο της αυγούστης, έθεσε τη μορφή της επί νομισμάτων και έδωσε το όνομά της σε μία πόλη της Βιθυνίας.

Η Αγία έδειξε την ευσέβειά της με πολλές ευεργεσίες και την ανοικοδόμηση νέων Εκκλησιών στη Ρώμη (Τιμίου Σταυρού), στην Κωνσταντινούπολη (Αγίων Αποστόλων), στη Βηθλεέμ (βασιλική της Γεννήσεως) και επί του Όρους των Ελαιών (βασιλική της Γεθσημανή). Η Αγία Ελένη πήγε το 326 μ.Χ. στην Ιερουσαλήμ, όπου «μ μέγαν κόπον κα πολλν ξοδον κα φοβερίσματα ηρεν τν τίμιον σταυρν κα τος λλους δύο σταυρος τν ληστν», όπως γράφει ο Κύπριος Χρονογράφος Λεόντιος Μαχαιράς. Επιστρέφοντας στην Κωνσταντινούπολη, ένα χρόνο μετά την εύρεση του Τιμίου Σταυρού του Κυρίου, η Αγία Ελένη πέρασε και από την Κύπρο.

Η Αγία Ελένη κοιμήθηκε με ειρήνη μάλλον το 327 μ.Χ. σε ηλικία ογδόντα ετών. Ο ιστορικός Ευσέβιος γράφει ότι η Αγία προαισθάνθηκε το θάνατό της και με διαθήκη άφησε την περιουσία της στον υιό της και τους εγγονούς της.

Όπως ήταν φυσικό ο υιός της μετέφερε το τίμιο λείψανό της στην Κωνσταντινούπολη και την ενταφίασε στο ναό των Αγίων Αποστόλων.

Η Σύναξη αυτών ετελείτο στη Μεγάλη Εκκλησία, στο ναό των Αγίων Αποστόλων και στον ιερό ναό αυτών στην κινστέρνα του Βώνου.


Οι Βυζαντινοί τιμούσαν ιδιαίτερα τον Μέγα Κωνσταντίνο και την Αγία Ελένη. Απόδειξη τούτου αποτελεί το γεγονός ότι κατά το Μεσαίωνα ήταν πολύ δημοφιλής στους Βυζαντινούς η απεικόνιση του πρώτου Χριστιανού βασιλέως με τη μητέρα του, που κρατούσαν στο μέσον Σταυρό. Η παράδοση αυτή διατηρείται μέχρι και σήμερα με τα κωνσταντινάτα.
Η Μνήμη τους τιμάται στις 21 Μαΐου εκάστου έτους.

Πηγή: www.saint.gr

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ "ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΑΝΑΒΑΣΕΙΣ" ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΟΜΑΔΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ:
ΕΠΙΛΟΓΗ ΘΕΜΑΤΩΝ
Πρωτ.  Βασίλειος Γιαννακόπουλος

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ-ΤΕΧΝΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ
Πρεσβυτέρα Νικολίτσα Γκοτσοπούλου

ΓΕΝΙΚΗ ΕΠΟΠΤΕΙΑ
+ ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ 
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~