Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2019

ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΑΓΙΟΣ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΥΣΕΒΙΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΑΚΗΣ!

(+) 19 Ιουνίου 1995


___________Σαν σήμερα στις 19 Ιουνίου 1995 μια αγία ψυχή έφευγε από τον μάταιο τόύτο κόσμο και ταξίδευε για τον Ουρανό! Ήταν  τέσσερες ημέρες μετά τόν μεγάλο σεισμό του 1995, όταν ο σεπτός Γέροντας πατήρ Ευσέβιος Γιαννακάκης παρέδιδε το πνεύμα Του στα χέρια αγίων Αγγέλων! Ήταν ο ανακαινιστής της Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, ο Οποίος αξιώθηκε να στήσει ένα Φάρο την αυγή εκεί ψηλά στο Βερίνο, και έκτοτε παραμένει μιά ξεχωριστή ευλογία του Θεού για την ιστορική Επαρχία μας! 
________Αποτίοντες φόρο ευλαβικής τιμής και ευγνωμοσύνης προς τον Άγιον Γέροντα Ευσέβιον μία αντιπροσωπεία του ιερού Εφημεριακού μας Κλήρου, ήτοι  είκοσι πέντε (25) περίπου ιερείς της Μητροπόλεώς μας,  μετέβημεν εις τήν Ιεράν Μονήν καί ετελέσαμεν Τρισάγιον επί του Τάφου!  
_________Ετελέσαμε Τρισάγιο επί του Τάφου, όχι βέβαια επειδή επιθυμούσαμε να προσευχηθούμε για την συγχώρηση των αμαρτιών της αγιασμένης ψυχής Του, αλλά διότι από το εκκλησιαστικό Τυπικό δεν είχαμε κάποιο άλλο τρόπο, ώστε να εκφράσουμε την ευλάβειά μας προς ένα αγιασμένο Γέροντα, του οποίου τό σκήνωμα αναπαύεται εκεί ψηλά στο Βερίνο. 

_________Στην ουσία με βαθειά ευλάβεια προσκυνήσαμε τον Τάφο Του καί Τον παρακαλέσαμε νά πρεσβεύει υπέρ ημών εκεί ψηλά στον Ουρανό, στο Θρόνο του Πανοικτίρμονος Θεού! Ο καθένας μας γονατιστός και με δάκρυα κατανύξεως στα μάτια μας κατέθεσε και τα αιτήματά του! 
_________Όλα αυτά τα πραγματοποιήσαμε με την συνείδηση, ότι ένας νέος Άγιος, με την ευδοκία του Σωτήρος Χριστού, αναδεικνύεται μέρα παρά μέρα! Δηλ ο Πανάγαθος Θεός επιτρέπει (με θαύματα, τα οποία επιτελεί συνεχώς ο Γέροντας Ευσέβιος σε διάφορα άτομα) να αποκαλύπτεται η αγιότης Του και η ευάρέσκεια του Θεού στο άγιο Πρόσωπο, που λέγεται Ευσέβιος! 

________Η καλύτερη απόδειξη αυτής της πραγματικότητος ήταν τό γεγονός, ότι το παρελθόν Σάββατο 15 Ιουνίου, Ψυχοσάββατο δέ πρό της Πεντηκοστής κατά το εκκλησιαστικό Τυπικό, στην Ιερά Μονή Βερίνου είχαν προσέλθει ΕΞΑΚΟΣΙΟΙ ΠΕΡΙΠΟΥ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΕΣ από διάφορα μέρη της Ελλάδος, ήτοι από την Πάτρα, τήν Αθήνα (τρία Πούλμαν), τη Θεσαλονίκη κλπ. μόνο και μόνο για να λάβουν την ευλογία του Γέροντος Ευσεβίου! Η ελαχιστότης μου για πρώτη φορά στα σαράντα χρόνια, που υπηρετώ ταπεινά την εκκλησιαστική αυτή Επαρχία,  είδε ένα τόσο μεγάλο πλήθος προσκυνητών να προσέρχεται στην Ιερά Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στο Βερίνο σε μια απλή ημέρα, σε μια καθημερινή ημέρα! 
_______Και όχι μόνο αυτό! Στον τάφο του Γέροντος προσήρχοντο  συνεχώς πονεμένοι άνθρωποι, οι οποίοι και γονάτιζαν και επί αρκετά λεπτά της ώρας παρέμεναν «μπρούμιτα» προσευχόμενοι! 
_______Πολλοί άλλοι ίσταντο όρθοι σε μια ευλαβική στάση, προσηύχοντο και στο τέλος εβάπτιζαν το δάκτυλό τους στο επί του τάφου κανδήλι και εν συνεχεία άλειφαν τό πρόσωπό τους, όπως κάνουμε τήν Μεγάλη Τετάρτη με το ιερό Ευχέλαιο! 
________Επί τρείς ώρες περίπου στον τάφο του Γέροντος συνωστίζοντο όλοι αυτοί οι ευλαβείς προσκυνητές.

________Ερευνώντας το εντυπωσιακό αυτό φαινόμενο του πλήθους, ηρώτησα πολλούς από τους Προσκυνητές πως και για ποιό λόγο ήλθαν μια τέτοια ημέρα στην Μονή. Εννέα στους δέκα μου ωμολόγησαν κάποιο προσωπικό θαύμα που έζησαν, επικαλούμενοι την μεσιτεία του Γέροντος Ευσεβίου.  Ένα από αυτά, πολύ εντυπωσιακό, μας διηγήθηκε ο κ. Μιλτιάδης Μ., τον οποίον ο Άγιος Ευσέβιος εθεράπευσε από τον καρκίνο! «Οι γιατροί έψαχναν δύο μήνες τον καρκίνο! Ο καρκίνος χάθηκε! Εξαφανίσθηκε!»  γράφει ο ιστότοπος
 "https://simeiakairwn.wordpress.com/2018/01/22...

Το θαύμα αυτό το παραθέτουμε στο τέλος του παρόντος σημειώματός μας.  Ποιό είναι το τελικό συμπέρασμα; 
________Καταθέτω την προσωπική μου άποψη. Ο Γέροντας Ευσέβιος ενώπιον του Θρόνου της Μεγαλωσύνης του Θεού είναι ήδη ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ! ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ! ΕΙΝΑΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΑΓΙΟΣ! Ο καλός Θεός με ταχείς ρυθμούς  αποκαλύπτει την αγιότητά του. Ένας ευσεβής ιερεύς από την περιοχή της ιεράς Μητροπόλεως Ιλίου, ο π. Ελισσαίος, έχει ήδη αναδείξει την φωτογραφία του Γέροντος σε «εικόνα», και λέγει, ότι κατέχει την ΕΙΚΟΝΑ του νέου Αγίου Ευσεβίου! Αυτή η «Εικόνα» πολλές φορές ΕΥΩΔΙΑΖΕΙ!  ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΌ ΕΝΑ ΔΕΙΓΜΑ ΑΓΙΩΣΥΝΗΣ! 
_________Επομένως: Αδελφοί μου, στις προσευχές σας να επικαλείσθε την μεσιτεία του εν αγίους πατρός ημών Ευσεβίου!
+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
Αίγιον, 19 Ιουνίου 2019

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟΝ:
_______ Η Αδελφότης της Μονής με πολλή προθυμία σ΄όλο αυτό το πλήθος των προ-σκυνητών προσέφερε όχι μόνο τον καθιερωμένο καφέ, αλλά παρέθεσε και ένα πλήρες Γεύμα σε ΤΕΤΡΑΚΟΣΙΟΥΣ ΔΕΚΑ (410) προσκυνητές! 


Το γεύμα αποτελείτο  από:
  • βακαλάο τηγανητό,
  • σκορδαλιά,
  •  πατάτες φούρνου,
  • σαλάτα,
  • ποτά (κρασί της Μονής και νερό),
  • γλυκό ζαχαροπλαστείου καί.....
  • ....ψωμί! 

____________Συλλογισθείτε, παρακαλώ, όχι τα τσουβάλια της πατάτας για την σκορδαλιά, ούτε τα φελιά του βακαλάου, ούτε....ούτε...ούτε, ούτε τα πιάτα, ούτε τα ποτήρια, ούτε τα μαχαιροπήρουνα, αλλά μόνο την ποσότητα του ψωμιού! Ψωμί για τετρακόσια τόσα άτομα! Περισσότερες από 400 φέτες ψωμί! Πόσα καρβέλια χρειάζονται; Πόσα κοφάκια για να το σερβίρετε; Πόσες ώρες για να κόψετε με το μαχαίρι αυτή την ποσότητα!  
_________Στην πορεία της ζωής μου αυτό το πλήθος των φιλοξενουμένων πρώτη φορά το έζησα! Ούτε και σε εστιατόριο να βρισκόμασταν! Η σεβαστή Γερόντισσα Επιστήμη και οι Αδελφές της Μονής κατέγραψαν ένα ρεκόρ για το βιβλίο Γκίνες!  Τις ευχαριστώ δημοσίως και της συγχαίρω από τα βάθη της καρδιάς μου.
+ Ο Κ και Αι. Α.  

ΚΑΙ ΤΩΡΑ Η ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ 


Οι γιατροί έψαχναν δύο μήνες τον καρκίνο. 

Ο καρκίνος χάθηκε! Εξαφανίστηκε!





ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΜΙΛΤΙΑΔΗ Μ.

  Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΧΑΘΗΚΕ!!!

~ Τόν Ἅγιο Γέροντα Εὐσέβιο Γιαννακάκη δὲν εὐτύχησα νὰ τὸν γνωρίσω.Ὅμως ἀπὸ ὅσα ἔζησα καὶ ζῶ, ἔχω ἔντονη τὴν αἴσθηση τῆς παρουσίας του.Ἐκεῖνος ἦρθε στὴ ζωή μου, μετὰ τὴν κοίμησή του, χωρὶς ἐγὼ νὰ τὸν καλέσω καὶ θεράπευσε τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα μου. Πρὸς δόξαν Θεοῦ,  καὶ ἀπὸ εὐγνωμοσύνη πρὸς στὸν ἅγιο Γέροντα θέλω νὰ κάνω γνωστὸ τὸ μεγάλο θαῦμα ποὺ ἔγινε σὲ μένα μὲ τὴ δική του θαυμαστὴ ἐπέμβαση.
Γύρω στίς 15 Δεκεμβρίου 2013 βρισκόμουν στό σπίτι μου, ὕστερα ἀπό ἕνα σοβαρό χειρουργεῖο (ὄγκος στὸν οὐρανίσκο). Ἐνῶ καθόμουν στό τζάκι, τὰ ξημερώματα, βλέπω σάν σέ  ὅραμα ὅτι κατέβαινα ἕνα χωματόδρομο, σάν νά πήγαινα στό Μοναστήρι τῆς Ἱ.Μ. Πεπελενίτσας. Στὸ δρόμο συνάντησα δυό μοναχούς, οἱ ὁποῖοι μοῦ εἶπαν: «Πήγαινε-πήγαινε, ἔχεις ἀργήσει, κι ἐκεῖ πού θά φθάσεις θά σοῦ πεῖ, θὰ σοῦ τὰ ψάλλει  ὁ  Γιαννα-κάκης (σάν νά μοῦ ἔλεγαν ὅτι θά μέ μαλώσει).
Μόλις συνῆλθα προσπαθοῦσα νὰ ἐξηγήσω, γιατὶ  θὰ μὲ ἐπέπληττε ὁ Γέροντας. Σκέφθηκα ὅτι μέ καλοῦσε νά πάω στό Μοναστήρι του, γιατί δέν εἶχα ἐκπληρώσει κάποιο τάμα πού εἶχα κάνει στὴν Παναγία τῆς Πεπελενίτσας, τῆς ὁποίας ἡ εἰκόνα φυλασσόταν στὸ Μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου του Θεολόγου (μετὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Μονῆς ἀπὸ τὴν πυρκαϊὰ τὸ 2007). Τὴν ἴδια μέρα, λοιπόν, μέ τή σύζυγό μου καὶ τό παιδί μου πήγαμε στὸ Μοναστήρι τό τάμα στὴν Παναγία (κι  ἤμασταν  ἥσυχοι ὅτι ἔγινε ἡ ἐκπλήρωση).
Ὅμως στὴν πραγματικότητα δὲν ἦταν το τάμα ὁ λόγος ποὺ μὲ καλοῦσε ο Γέροντας. Ἀργότερα θυμήθηκα ὅτι μετά το πρῶτο ἐκεῖνο χειρουργεῖο ποὺ εἶχα κάνει,  κάποιος καλός μου φίλος,  ὁ Ἀπο-στόλης, μοῦ εἶχε πεῖ ὅτι εἶδε στὸν ὕπνο του τὸν Γέροντα Εὐσέβιο ποὺ τοῦ παρήγγειλε τὰ ἑξῆς: «Νὰ πεῖς στὸν φίλο σου τὸν Μιλτιάδη νὰ ἔλθει στὸ Μοναστήρι». Ἐγὼ ὅμως, ἴσως ἐπειδὴ ἤμουν λίγο μετὰ τὴ νάρκωση, τὸ ξέχασα καὶ δὲν πῆγα.  Ἔτσι ὅλα μέσα μου ἐξηγήθηκαν.
Νὰ σημειώσω ὅτι, ἐνόσω ζοῦσε  ὁ Γέροντας, ἐγκυ-κλοπαιδικὰ μόνο ἤξερα ὅτι εἶναι ὁ Γέροντας τῆς Μονῆς αὐτῆς, στὴν ὁποία μάλιστα δὲν πήγαινα, γιατὶ δὲν εἶχα καλὸ λογισμὸ γιὰ τὸ μεγάλο κτήριο ποὺ εἶχε γίνει. Ἔλα ὅμως ποὺ τώρα μὲ  κάλεσε ὁ  Γέροντας γιὰ νὰ μοῦ δώσει δύναμη καὶ βοήθεια γιὰ ὅσα θὰ ἀκολουθοῦσαν. Ὁ Γέροντας μέ καλοῦσε, γιὰ νὰ βοηθήσει κι ἐμένα καί τήν οἰκογένειά μου νά ἀντέξουμε ὅλα ὅσα θά ἐπέρχονταν.
Ἀπὸ τὴν πρώτη φορὰ ποὺ προσκύνησα στὸν τάφο του, ἔνιωσα τὴ χάρη ποὺ ἐκπέμπει. Ἐπιπλέον, μοῦ  δημιουργήθηκε ὁ πόθος για μια καλή ἐξομολόγη-ση, πράγμα ποὺ ἔγινε. Ἄρχισα νὰ κοινωνῶ  τακτι-κὰ καὶ αὐτὸ μοῦ ἔδινε φτερά.
     Λίγες μέρες μετά, στὶς 3 Ἰανουαρίου 2014, μοῦ εἶπαν ὅτι εἶχε γίνει λάθος στην ἱστολογική  ἐξέταση (βιοψία) καί δέν εἶχα καλοήθη  ὄγκο  ὑπε-ρώας, ὅπως μοῦ εἶχαν πεῖ, ἀλλά καρκίνο. Καί ὡς ἐκ τούτου δέν εἶχε γίνει τό σωστό χειρουργεῖο, δηλα-δή, ἡ ἐκτομή δέν ἦταν σωστή, ἔπρεπε νά ἦταν μεγαλύτερη, καί γι’ αὐτό στά ὅρια τῆς  ἐκτομῆς ὑπῆρχαν καρκινικά κύτταρα. Ἄρα ἔπρεπε νά ξανα-γίνει χειρουργεῖο μέ πολύ μεγαλύτερη ἐκτομή  καί στὴ συνέχεια ἀκτινοβολίες.
Φανταστεῖτε σέ ποιά ψυχολογική κατάσταση  ἤμουν. Νά ξέρεις ὅτι ἔχεις χειρουργηθεῖ γιά καλοήθεια καί ξαφνικά νά μαθαίνεις γιά καρκίνο.  Ὁ Γέροντας ὅμως, πού μέ εἶχε καλέσει, μέ βοήθησε κι ἐμένα καί τήν οἰκογένειά μου νά ἀντέξουμε ὅλα ὅσα θά ἐπέρχονταν.
Ἐπειδὴ εἶχα χάσει τὴν ἐμπιστοσύνη μου γιὰ  τὶς  ἱστολογικές, πῆρα ὅλα τὰ πλακάκια καὶ τοὺς κύβους μὲ τὰ παρασκευάσματα καὶ τὰ πῆγα στὸ Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν. Ὁ κ. Κίττας  ἦταν  ὁ  διευ-θυντὴς τοῦ Παθολογοανατομικοῦ ἐργαστηρίου τοῦ Πανεπιστημίου καὶ Καθηγητὴς τῆς ἕδρας τῆς Παθολογοανατομίας. Τὰ ἐξέτασε ὅλα προσεκτικὰ  καὶ ἀποφάνθηκεὅτι καὶ στὴν πρώτη καὶ στὴ  δεύ-τερη ἐπέμβαση στὸ Νοσοκομεῖο τοῦ Ρίου οἱ ἱστο-λογικὲς ἔδειχναν ὅτι εἶχα καρκίνο. Μάλιστα, στὴ  δεύτερη ἐπέμβαση στὰ ὅρια τοῦ  ἐξαιρεθέντος  ὄγκου ὑπῆρχαν καρκινικὰ κύτταρα, ποὺ σήμαινε  ὅτι εἶχε μείνει μέρος τοῦ καρκίνου στὸ στόμα μου.
Ἔχασα τὸν κόσμο κάτω ἀπὸ τὰ πόδια μου. Σκεφτόμουν ὅτι ὁ μικρὸς Δημήτρης θὰ μείνει χωρὶς πατέρα, πῶς θὰ μεγάλωνε, τὶ θὰ γινόταν. Ἡ σύζυγός μου  προσπαθοῦσε νὰ μοῦ δώσει κουρά-γιο, ἀλλὰ μόλις σκεπτόμουν τὸ παιδὶ ἔχανα τὰ πάντα. Τὰ μάτια μου δὲν μποροῦσαν νὰ  σταματήσουν νὰ κλαῖνε. Μέσα σ’ αὐτὴ τὴ θλίψη ἦρθε νὰ μοῦ δώσει δύναμη καὶ κουράγιο ἡ Ἀδελφότητα τῆς Μονῆς, ἡ ὁποία μᾶς στήριξε μὲ ἀδελφικὴ  ἀγάπη.  Νά, λοιπόν γιατὶ μοῦ εἶχε  ἐμφανισθεῖ στὸ  ὅραμα ὁ Γέροντας Εὐσέβιος. Τώρα πιστεύω πὼς ἦταν, γιὰ νὰ μπορέσω ν’ ἀντέξω ὅλα αὐτὰ ποὺ  θὰ  ἐπακολουθοῦσαν καὶ μὲ τὶς πρεσβεῖες του νὰ γίνει τὸ θαῦμα…
Στό κελί του μέσα ἄκουσα τήν πιό θερμή προσευχή ἀπό τό παιδάκι μου (ἦταν τότε 4 χρόνων): «Πάτερ Εὐσέβιε Γιαννακάκη, κάνε τόν πατεράκο μου γρήγορα καλά».  Πήγαινε κάτω ἀπὸ τὴ  φωτογρα-φία του στὸ εἰκονοστάσι μας καὶ φώναζε:
—Γέροντα Εὐσέβιε Γιαννακάκη, κάνε γρήγορα τὸν Πατεράκο μου καλά, σοῦ λέω!
—Πῶς μιλᾶς ἔτσι στὸ Γέροντα, παιδάκι μου;  τοῦ   ἔλεγε ἡ σύζυγός μου.
—Ὁ Γέροντας εἶναι φίλος μου, τῆς ἀπαντοῦσε.
Καὶ ὁ Γέροντας ἄκουσε τό παιδάκι αὐτό καί τίς Μοναχές πού εἶχαν τήν εὐλογία νά τόν ἔχουν Γέροντα.  Καί ποιό εἶναι τό θαῦμα;
Ἦρθε ἡ Παρασκευή, 7 Φεβρουαρίου 2014 γιά τό τρίτο ἐκτεταμένο χειρουργεῖο στόν Εὐαγγελισμό. Περίμενα στὸ δωμάτιό μου νὰ ἔρθουν νὰ μὲ πάρουν.  Ἔνιωθα μέσα μου πανικό, ταραχὴ  καὶ  στενοχώρια μεγάλη, στὴ σκέψη ὄχι μόνο τοῦ χειρουργείου ποὺ θὰ μοῦ ἄφηνε σοβαρὴ ἀνα-πηρία, ἀλλὰ καὶ ὅλων ὅσων θὰ ἀκολουθοῦσαν. Αὐτὴ τὴ στιγμὴ κρατάω στό χέρι μου τόν Γέροντα καί προσεύχομαι. «Γέροντά μου, τώρα σὲ χρειά-ζομαι, τοῦ εἶπα μὲ πόνο, βοήθησέ με». Καί ξαφνικά μέσα στό κλειστό δωμάτιο ἦλθε ὁ ἴδιος, σὰν μιά λεπτὴ αὔρα ποὺ μὲ τύλιξε. Τὰ  παρά-θυρα ὅλα κλειστά, κλιματιστικὸ δὲν ὑπῆρχε στὸ δωμάτιο. Δέν ξέρω γιά πόση ὥρα ἔνιωθα αὐτὴ τὴν αὔρα. Ἐκεῖνο πού ξέρω εἶναι  ὅτι ἀπό  ἐκείνη τή στιγμή ἔγινα ἄλλος ἄνθρωπος. Ἡ ταραχή καί ὁ φόβος ἐξαφανίστηκαν. Ἡ ψυχή μου γαλήνεψε. Καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴν αὔρα, ἤμουν σίγουρος στὸ βάθος ὅτι ὅλα τελείωσαν. Ἄρχισε μιὰ σειρὰ ἀπὸ θαύματα:
 Ἔνιωσα τὸν Ἅγιο Γέροντα Εὐσέβιο νὰ μὲ  παί-ρνει ἀπὸ τὸ χέρι νὰ μὲ κατεβάζει στὸ  χειρουρ-γεῖο. Κατέβηκα σάν νά πήγαινα μιά βόλτα στήν ἐξοχή. Εἶχα τήν πεποίθηση ὅτι δι’ εὐχῶν του ὅλα θά πᾶνε καλά. Καί ὄντως  ἔτσι  ἔγινε. Ἐνῶ  θὰ ἔπρεπε νά εἶναι ἕνα πολύ δύσκολο χειρουργεῖο ποὺ θὰ διαρκοῦσε πέντε καί πλέον ὧρες – ὅπως μᾶς εἶπε ὁ χειρουργός – δὲν κράτησε οὔτε δύο. Μοῦ ἀφαίρεσαν τή μισὴ ἄνω γνάθο καὶ  τὴν ὑπερώα. Τὸ πρόσωπό μου θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι παραμορ-φωμένο μετὰ τὴν ἐπέμβαση, κι ὅμως βγῆκα ἀψε-γάδιαστος, δέν φαίνεται σχεδόν τίποτα. Καὶ τὸ  ἐκπληκτικὸ εἶναι ὅτι μιὰ ὥρα μετά τήν ἐγχείρηση μιλοῦσα κι εἶχα ὅλες μου τίς δυνάμεις, σάν νά μήν εἶχα μπεῖ στό χειρουργεῖο.  Στὴ συνέχεια  ἡ ἀνάρ-ρωση ἀπὸ τὴν ἐπέμβαση ἦταν ταχύτατη.
Καί τό μέγα θαῦμα:  Ὅλες οἱ ἱστολογικὲς βγῆκαν ἀρνητικές σὲ ὅ,τι ἀφαίρεσαν, καὶ δὲν ἦταν καὶ  λίγα.  Μισὴ γνάθος καὶ ὑπερώα. Δηλαδή, δὲν  ἔχω πλέον καρκίνο, γιατὶ ὅπως ἔλεγε ὁ Γέροντας «στήν πορεία ὅλα ἀλλάζουν» καί «ὁ μεγαλύ-τερος ἰατρός εἶναι ὁ Χριστός».
Τήν ἱστολογική τὴν περίμενα ἕνα μήνα, ἑνάμισι μήνα, ὅμως καμία ἀπάντηση. Στούς δυό μῆνες πῆγα μόνος μου στό παθολογοανατομικό τοῦ Εὐαγγελισμοῦ.
          Μοῦ λέει ἡ διευθύντρια κ. Βουρλάκου: 
—Ἐσύ εἶσαι ὁ Μιλτιάδης Μ.; Μᾶς παίδεψες πολύ. Δυό μῆνες ψάχνουμε στό δικό σου παρασκεύασμα πολλοί γιατροί, δέν βρήκαμε οὔτε ἕνα καρκινικό κύτταρο. (!) Στήν προηγούμενη ἱστολογική εἶχες καρκίνο μέχρι τά ὅρια τῆς ἐκτομῆς, τώρα οὔτε ἕνα καρκινικὸ κύτταρο δέν ὑπάρχει.  Ὅταν εἶδα τὴ  γνάθο σου, ὑπέθεσα ὅτι ἦταν γνάθος  ἀπὸ  ατο-κινηστικὸ ἀτύχημα τόσο καθαρὴ ἦταν.
— Εἶστε σίγουρη; Μήπως πρέπει νά τά πάω νά τά ἐξετάσουν καί κάπου ἀλλοῦ; τή ρώτησα.
Μὲ κοίταξε καὶ μοῦ ἀπάντησε μὲ βεβαιότητα:
—Ὑπογράφω ὅτι ἀπό τότε ποὺ χειρουργήθηκες στό Ρίο μέχρι καί πού χειρουργήθηκες σέ μᾶς ἤσουν γεμάτος καρκίνο. Τώρα δέν βρήκαμε τίποτα. Πράγμα πού δέν ἐξηγεῖται  ἰατρικά…
Οἱ γιατροὶ ἔψαχναν δύο μῆνες τὸν καρκίνο. Ὁ καρκίνος χάθηκε! Ἐξαφανίστηκε!   Ὁπότε γλύτωσα καί τό Γολγοθά καί τόν ἐφιάλτη τῶν ἀκτινοβολιῶν, μέ ὅλες τίς μόνιμες ζημιές πού θά ἐπέφεραν στόν ἤδη ἐπιβαρυμένο ὀργανισμό μου.
Μετά τό χειρουργεῖο, σέ μιά ἐπίσκεψη πού ἔκανα στόν χειρουργό μου στὸν Εὐαγγελισμό, ὅπου μέ βρῆκε πολύ καλά, τοῦ χάρισα τή βιογραφία καί μιά μικρή φωτογραφία τοῦ Γέροντα Εὐσεβίου. Τήν πῆρε συγκινημένος στά χέρια του καί εἶπε: «Αὐτός, λοιπόν, ἦταν μαζί μου στό χειρουργεῖο»;  Ἔτσι ἑρμήνευσε ὁ ἴδιος πῶς ἡ ἐπέμβαση ἔγινε τόσο εὔκολα καί γρήγορα καί τό ἀποτέλεσμα  ἦταν  ἡ  ἐξαφάνιση τοῦ καρκίνου.
Σήμερα πλέον, Ὀκτώβριος τοῦ 2017, μετά ἀπό 3 χρόνια καί 6 μῆνες, ἥσυχος καί γαλήνιος γράφω αὐτή τή μαρτυρία, γιὰ νά γνωρίσουν κι ἄλλοι τό θαῦμα πού ἐπιτελέστηκε σ’ ἐμένα καί στήν οἰκογένειά μου, μέ τίς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας μας καί τοῦ Γέροντα Εὐσεβίου Γιαννακάκη, πρός δόξαν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ μας. Εὐλογημένο τό Ὄνομα τοῦ Κυρίου μας!
Τό θαῦμα ἐκτός ἀπό σωματικό ἦταν καί ψυχικό. Ψυχική καί πνευματική ἴαση ἔνιωσα πρῶτα καί ὕστερα σωματική. Πνευματική ἀναγέννηση, πού μοῦ ἐνέπνευσε ἡ ζωή καί τά λόγια τοῦ π. Εὐσεβίου καί ἡ εὐλογημένη Ἀδελφότητα πού  ἄφη-σε στό Μοναστήρι του. Μὲ τὶς ἅγιες εὐχὲς τοῦ ὁσίου Γέροντα ἡ Ἱ. Μ. Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεο-λόγου μέ τήν Ἀδελφότητά της νά στέκεται πάντα σάν φάρος στίς φουρτοῦνες καί σάν κιβωτός στούς κατακλυσμούς. Ὅπως στάθηκε καί στέκεται σέ μένα καί στήν οἰκογένειά μου καί σέ ὅλους ὅσους προστρέχουν καί ἔρχονται σ΄αὐτό τό πνευματικό καταφύγιο. Στό καταφύγιο, πού τόν κάθε προσκυνητή τόν ὑποδέχονται «ἐπίγειοι ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ».
Ἅγιε Γέροντα, Ἅγιε Εὐσέβιε, Σ’ εὐχαριστῶ  γιατὶ  ἤμουν τυφλὸς καὶ μοῦἄνοιξες τὰ μάτια γιὰ νὰ  γνωρίσω τὸν Γλυκύτατο Ἰησοῦ μας καὶ  μ’ ἔκα-νες  πολὺ  εὐτυχισμένο.  Ἀναγεννηθήκαμε πνευ-ματικὰ καὶ βιώνουμε καταστάσεις ποὺ ποτὲ δὲν εἴχαμε νιώσει…
Ὁ πατὴρ Εὐσέβιος ζεῖ ὄχι μόνο στοὺς Οὐρανοὺς  ἀλλὰ καὶ ἀνάμεσά μας (τὸ ἔχω βιώσει πάρα πολλὲς φορὲς αὐτό). Ἡ δύναμη πού ἔπαιρνα καί παίρνω πάντα, προσκυνώντας τόν τάφο τοῦ Γέρο-ντα  καί πηγαίνοντας στό κελί του, δέν περιγράφε-ται. Τόν νιώθω κοντά μου. Τὸν ἔχουμε μέσα στὸ  σπίτι μας. Ἔχουμε ἕναν Ἅγιο μέσα στὸ σπιτικό μας καὶ μποροῦμε νὰ τοῦ μιλᾶμε, νὰτὸν παρακαλοῦμε, νὰ προσευχόμαστε. Δὲν ξέρετε τὶ γαλήνη εἶναι αὐτὴ σ’ ὅλη τὴν οἰκογένειά μας!
Γι΄ αὐτό τόν εὐχαριστοῦμε καί τόν δοξάζουμε κάθε μέρα, κάθε ὥρα, κάθε στιγμή καί τόν ἔχουμε πλέον καθοδηγητή τῆς ζωῆς μας. Τόν ἔχουμε δάσκαλο, αὐτόν πού ἔζησε γιά 35 χρόνια μέσα στόν πόνο καί τούς πονεμένους στό Ἱπποκράτειο νοσοκομεῖο. Αὐτόν, πού ἦταν ὅλος ταπεινοφροσύνη, συγχωρη-τικότητα καί ἀγάπη. Ἀπέραντη ἀγάπη γιά τόν κάθε ἄνθρωπο ἀκόμη καί γι΄ αὐτούς πού τόν εἶχαν βλάψει. Αὐτόν, πού εἶχε καθαρίσει τήν καρδιά του ἀπό κάθε ἁμαρτία καί γι΄ αὐτό ἀξιώθηκε νά λάβει τά χαρίσματα τῶν Ἁγίων καί τήν αἰώνια ζωή. Αὐτόν, πού ἦταν δοχεῖο τῆς χάριτος, πού ἦταν ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ καί φώτιζε καί φωτίζει, καθο-δηγοῦσε καί καθοδηγεῖ τούς χαμένους στόν δρόμο τοῦ Θεοῦ.
Εἶμαι σίγουρος ὅτι ἀπό κεῖ ψηλά πού εἶναι, κοντά στόν Χριστό μας, στήν Παναγία μας καὶ στούς  Ἁγίους μᾶς προστατεύει. Δέν ξέρω ἄν εἶναι σωστό  ἤ ὄχι, ἄν εἶναι ἁμαρτία, ἐγώ ὅμως τόν νιώθω Ἅγιο. Γιά μένα εἶναι ὁ Ἅγιος Εὐσέβιος. Δέν ξέρω μέ ποιό  ὄνομα θά ἀνακηρυχθεῖ κάποτε, ἀλλά σίγουρα θά  ἀνακηρυχθεῖ Ἅγιος.
Ὅλοι μας νιώθουμε πὼς ὁ Γέροντας ἦταν καὶ  εἶναι ἕνας Ἅγιος. Τοὺς Ἁγίους δὲν τοὺς κάνει ἕνα χαρτί, μιὰ Πατριαρχικὴ  πράξη.   Ἁπλῶς μιὰ Πατριαρχικὴ πράξη ἀναγνωρίζει αὐτὸ  ποὺ  βιώνει  ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία, ἡσυνείδηση τοῦ λαοῦ  τοῦ  Θεοῦ.
Μιλτιάδης Μ. 


Σημείωση ιστολογίου:

  • Η παρούσα ανάρτηση του ιστολογίου   «Αγιοπνευματικά»   αποτελεί την πρώτη κατ΄ αποκλειστικότητα δημόσια δημοσίευση   της  θαυματουργικής θεραπείας του κυρίου Μιλτιάδη Μ.  με τη χάρη του Θεού και τη θαυμαστή επέμβαση του ηγιασμένου Γέροντος, Ευσέβιου Γιαννακάκη. Τη μαρτυρία, μας προσκόμισε ιδιοχείρως καταγεγραμμένη σε CD, ενώ τα πλήρη  στοιχεία του  βρίσκονται στη διάθεση παντός  ενδιαφερόμενου.
  • Τη φιλολογική επιμέλεια του κειμένου ανέλαβε η ευλογημένη Αδελφότης των μοναζουσών στην Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στο Βερίνο Αιγιαλείας (της Ιεράς Μητροπόλεως Καλαβρύτων και Αιγιαλείας), η οποία ευτύχησε να έχει  κτίτορα και απλανή πνευματικό πατέρα και οδηγό τον μακαριστό Γέροντα.
  • Το όλο εγχείρημα για την παρούσα δημοσίευση έχει την ευλογία του  πατρός Θεοφάνους, θεοφώτιστου Αγιορείτη ιερομονάχου και  σύγχρονου πνευματικού πατρός της Αδελφότητος, γίνεται δε προς δόξαν Θεού, θεία παρηγορία και παιδαγωγία των ψυχών ημών. Αμήν!

http://agiopneymatika.blogspot.gr
ellasnafs.blogspot.gr