Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2008

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ


Από τό " Ζωντανό ιστολόγιο" καί εν συνεχεία από τό "Λημέρι" αντιγράψαμε και μεταφέρουμε εδώ ένα κείμενο, αφιερωμένο στον άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ, του οποίου ιερό λείψανο μεταφέρθηκε επισήμως στην Παλλήνη Αττικής και έχει τεθεί σε προσκύνημα τις ημέρες αυτές. Το προσφέρουμε σαν φάρμακο της ψυχής τονωτικό και σαν αντίδοτο στην δηλητηριασμένη πνευματικά-ηθικά καί αποπνικτική ατμόσφαιρα της εποχής μας.

+ Ο Καλαβρύτων και Αιγιαλείας ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

8 Οκτωβρίου 2008


XΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΧΑΡΑ ΜΟΥ!
Οκτώβριος 5, 2008 Posted by mariandr in
PALAIA KΕIMENA TOU 2008, Θρησκεία. trackback


Μια γυναίκα χωρική, που στα χίλια επτακόσια τόσο, χάνει τον κτίστη άντρα της και αποφασίζει να συνεχίσει εκείνη τη δουλειά του, ολοκληρώνοντας το κτίσιμο μιας εκκλησιάς, δεν είναι «μια τυχαία γυναίκα». Αυτή η «μη τυχαία», γέννησε τον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ, τον «απομοναχιασμένο», όπως έγραφε για κείνον ο Πολυαγαπημένος και Χαριτωμένος , μακαριστός, Φώτης Κόντογλου.
Καλόγερος αποφάσισε να γίνει ο Σεραφείμ σαν μεγάλωσε, και «σαν πέθανε ο ηγούμενος Παχώμιος που αγαπούσε το Σεραφείμ σαν παιδί του, πήρε την άδεια από το νέο ηγούμενο να ζήσει «απομοναχιασμένος», στο δάσος. Όπου είχε κάνει από ελατόξυλα μια ίσμπα, μια καλύβα από τον καιρό που ήταν δόκιμος και πήγαινε και μάζευε ξύλα…», διηγείται ο Κόντογλου.
Αλήθεια, πότε ήταν πραγματικά μόνος αυτός ο πραγματικά απομοναχιασμένος;
-Με την εξαίρεση των στιγμών του πειρασμού που τον έκανε επί τρία χρόνια να νιώθει φόβο στο δάσος , ποτέ. Μαζί του, ήταν «συντρόφοι του τα άγρια ζώα», οι προσκυνητές που τρεχαν να τον βρουν να τους προφητέψει και να τους γιατρέψει, ο Χριστός ο ίδιος, Αυτός, ο Αναστημένος, που είχε πλανίσει ως καλός μαραγκός έτσι τον κορμό της καρδιάς του Σεραφείμ ώστε εκείνος, ο απομοναχιασμένος, ο σκυφτός γεροντάκος με το κομποσκοίνι και το ραβδί , να μην έχει άλλο χαιρετισμό σε όλη τη διάρκεια της εδώ ζωής του, παρεκτός του «Χριστός Ανέστη ,Χαρά μου».
Σκεφτείτε…Φανταστείτε αν θέλετε… ανάμεσα στους Ρώσους που έτρεχαν στα βουνά του Σάρωφ για να δουν από κοντά το Στάρετς του οποίου η φήμη της αγιότητας είχε απλωθεί, να υπήρχε λέει ένας που δεν είχε νιώσει ποτέ του πατρικό ή μητρικό χάδι, που δεν είχε εισπράξει ποτέ στη ζωή του ως τότε κάποιον έπαινο, που δεν είχε αισθανθεί τη γλύκα της αποδοχής, της αγάπης. Φανταστείτε έναν πεντάρφανο που δεν είχε με τη σειρά του φανταστεί ποτέ πως θα μπορούσε να γίνει για κάποιο άλλο πλάσμα πηγή χαράς. Και φανταστείτε ένα τέτοιο πεντάρφανο , να πηγαίνει - από περιέργεια που λέει ο λόγος, ρε αδέλφια!- ,να βρει αυτόν τον Σεραφείμ τον απομοναχιασμένο, κι αυτός να του λέει ξαφνικά: «…Χριστός Ανέστη Χαρά μου…»
Αλλά γιατί να το σκεφτούμε και να το φανταστούμε κάτι τέτοιο; Στις χιλιάδες των Ρώσων που επισκέφθηκαν τον Άγιο, δεν θα υπήρχαν κι άνθρωποι διψασμένοι για μια λέξη αγάπης κι ελπίδας;
Ελπίδα… «Το πιο φοβερό πράγμα για το Χριστιανό είναι η απογοήτευση», γράφει ο Κόντογλου πως έλεγε κάθε τόσο ο Άγιος.
Δεν μπορεί. Κάποιοι, αυτοί που δεν τον γνώρισαν γιατί έζησαν πολύ μετά από κείνον, μα ήξεραν απ τους παλιούς την ιστορία, θα θυμόντουσαν και την προφητεία: « Θα έρθη μια θλίψη , που δεν παρουσιάστηκε όμοια από καταβολής του κόσμου. Κι οι ίδιοι οι άγγελοι δεν θα προφταίνουνε να μαζεύουν τις ψυχές από τη γη». Κι αυτοί οι κάποιοι,(θα)ζησαν με την ελπίδα.
Περιμένοντας στην ουρά για να προσκυνήσω τα λείψανα του αγίου, όχι, δεν προσευχόμουν. Σκεφτόμουν πόση και ποια διαδρομή ακολούθησαν οι άνθρωποι-οι Ρώσοι πρώτα- στο στροβίλισμα του χρόνου, μέχρι να έρθει το πλήρωμα του τελευταίου και να μπορεί ο άνθρωπος του 2008, να προσκυνά ΕΛΕΥΘΕΡΑ και ΟΠΟΥ ΓΗΣ άρα ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ , μια σταλιά , μια ιδέα απομοναχιασμένα λείψανα, «ενός ακόμη». Ενός που προφήτεψε τη Σταύρωση της χώρας του και τους διωγμούς της (Ρωσικης)Ορθοδοξίας , και του οποίου εκπληρώθηκε και η τελευταία προφητεία: «Το λείψανό μου θα μεταφερθεί από το Σαρωφ στο Ντιβέγιεβο, κι από κει θα ανοίξει το κήρυγμα της παγκόσμιας μετάνοιας».
Δεν προσευχόμουν, σ το πα τώρα δα αδέλφι Λημεριώτη. Χαμογελούσα μόνη μου, περιμένοντας στην ουρά. Γούσταρα! Σου ξενίζει το ρήμα; Γούσταρα. Λατινική ρίζα έχει. Προτιμάς ίσως το «γλεντούσα»; Γιατί γλεντούσα μέσα μου, η αλήθεια είναι αυτή. Κι όσα περισσότερα βήματα έκανα προς τα εμπρός, κι όσο η ουρά ελάττωνε, τόσο περισσότερο είχα στήσει γλέντι μέσα μου. Γλεντούσα που σκεφτόμουν ότι στα χρόνια των διωγμών των Χριστιανών του 20ου αιώνα, κείμενα σαν του Μπόρις Παστερνακ που ταν αφιερωμένα στον Άγιο, ήταν απαγορευμένα από την κυκλοφορία. Η πανίσχυρη ΕΣΔΔ κινδύνευε από ένα γεροντάκο με κομποσκοίνι και ραβδί και απαγόρευε να μιλούν και να διαβάζουν για τον Σεραφείμ…. Δεν έχει πλάκα; Μα να που είναι 2008, να που όλοι μιλούν και σκέφτονται ελεύθερα για αυτόν και για όποιον άλλο Άγιο επιθυμούν, και δεν είναι μόνο Ρώσοι , και δεν προσκυνούν τα λείψανά του μόνο στη Ρωσία, μα και σ άλλες χώρες του κόσμου.. Το γλεντούσα πολύ αυτό μου το στροβίλισμα του μυαλού στο χρόνο και γλεντούσα και για το πεντάχρονο με το Τι σερτ που χε ένα πόκεμον πάνω του και που ήταν ακριβώς μπροστά μου και που σαν του πέταξα ξαφνικά «Χριστός Ανέστη Χαρά μου» «με εστειλε», απαντώντας μου :«Αληθώς Ανέστη Χαρά μου».
Κι όταν ήρθα και στάθηκα μπροστά στον Άγιο, κι όταν τα μάτια μου είδαν τα λείψανα «ενός ακόμη», τότε έκανα την προσευχή μου. Και δεν έχει νόημα να τη μοιραστώ μαζί σου αδέλφι λημεριώτη . Κανένα νόημα για σένα. Νόημα έχει να σου πω αυτό που μερικές φορές το ξεχνάω και τότε σκορπά η χαρά μου κι αποδιώχνω το κέφι . Κι είναι αυτό που κάποτε ξεχνάω και δεν έχω κατά νου, εκείνο το μοναδικό συστατικό που δίνει στη ζωή μας τη γεύση του αυθεντικού γλεντιού: Χριστός Ανέστη, Χαρά μου.Να, αυτό ξεχνάω καμιά φορά…
Όχι, δεν είμαι Γριά. Η αμνησία πλήττει τη Μωρά, χαρά μου.
ΚΥΡΙΑΚΗ , 5 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2008